[ต้องทำความเข้าใจด้วยว่า สงครามนินจาครั้งที่สองนั้นส่วนใหญ่เป็นความขัดแย้งระหว่างโคโนฮะกับอิวะงาคุเระ อาเมะงาคุเระ และซึนะงาคุเระ ส่วนคุโมะงาคุเระแทบไม่มีส่วนร่วม ทำให้รักษากำลังไว้ได้ดีที่สุด ในบรรดาผู้เข้าร่วมรบ นอกจากอาเมะงาคุเระที่ล่มสลายเพราะสนามรบอยู่ในแคว้นฝนแล้ว โคโนฮะ อิวะงาคุเระ และซึนะงาคุเระก็เสียหายไม่มากนัก]
[พูดอีกอย่างก็คือ สงครามนินจาครั้งที่สองที่เรียกว่าสงครามโลกนินจานั้นแท้จริงแล้วเป็นแค่สงครามท้องถิ่น ความขัดแย้งทางผลประโยชน์ระหว่างมหาอำนาจก็ไม่เคยได้รับการแก้ไข ปีที่ 37 ของโคโนฮะก็เป็นเพียงการกดปุ่มหยุดชั่วคราว มหาอำนาจหยุดยิงกันแค่ภายนอก แต่ภายในไม่เคยเย็นลงจริง ผู้คนนับล้านล้มตายเพื่อแลกกับการพักหายใจสั้นๆ ไม่ใช่สันติภาพที่แท้จริง!]
ห้วงเวลาปีที่ 37 ของโคโนฮะ
"จบแล้ว... ในที่สุดสงครามก็จบ!"
ชาวบ้านในประเทศเล็ก ๆ และผู้คนมากมายกำลังดีใจที่สงครามนินจายุติลง แต่ไม่คิดว่าม่านแสงจะสาดน้ำเย็นใส่หน้าให้พวกเขาเย็นเฉียบไปทั้งใจ
เดิมคิดว่าโลกนินจาจะมีสันติภาพยี่สิบปีเหมือนหลังสงครามโลกนินจาครั้งแรก แต่ไม่คิดว่านั่นจะเป็นแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ
ชาวบ้านส่วนใหญ่อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา ไม่รู้ว่าโลกนินจาเช่นนี้จะยุติเมื่อใด
ส่วนผู้รู้แจ้งของมหาอำนาจกลับเห็นด้วยอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตาม ปัญหาทรัพยากรของแคว้นลม ความทะเยอทะยานขยายดินแดนของแคว้นดิน ความคลั่งไคล้ทางการทหารของแคว้นสายฟ้า ความโดดเดี่ยวดื้อรั้นของแคว้นน้ำ... ปัญหาเหล่านี้ในสงครามโลกนินจาครั้งที่สองไม่เคยได้รับการแก้ไขเลยสักข้อ
[ดังนั้น เพียงแค่สองปีให้หลัง สงครามโลกนินจาครั้งที่สามก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง!]
ณ หน้าผาร้างไร้ผู้คนแห่งหนึ่งในโลกนินจา เบื้องล่างคือป่าดึกดำบรรพ์ที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
สายลมพัดผ่านทะเลไม้ ส่งเสียงดังราวกับเกลียวคลื่น