ภาพบนม่านแสงยังคงเลื่อนไหลต่อไป และเสียงดนตรีที่บรรเลงก็พลันร่าเริงอย่างถึงที่สุด ทว่าผู้คนในโลกนินจากลับรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เรื่องผิดปกติย่อมมีอะไรแอบแฝง
[ระดับสาม ไดมอนด์ ถ้าพูดว่าระดับโกลด์คือสัมผัสแผ่วเบาที่ปลายจมูก ระดับไดมอนด์ก็คือแรงสั่นสะเทือนในช่องอก เป็นกลิ่นที่ตราตรึงถึงทรวงอก จดจำไม่ลืมเลือนไปอีกแสนนานเลยทีเดียว]
ผู้คนในโลกนินจา: "..."
แค่ฟังคำบรรยายก็น่าหวั่นใจไม่น้อยแล้ว นี่กำลังพรรณนากลิ่นตีนเหม็นหรืออะไรกันแน่?
ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ม่านแสงก็เริ่มประกาศรายชื่อนินจาระดับไดมอนด์คนแรกแล้ว
[คนแรกคือ มิทาราชิ อังโกะ แห่งหมู่บ้านโคโนฮะ ศิษย์เอกผู้สืบทอดวิชาโดยตรงจากโอโรจิมารุ ใช้ชีวิตคลุกคลีกับงูตลอดทั้งปี ลมหายใจจึงซึมซับกลิ่นอายเฉพาะตัวของงูเอาไว้ ตัวของเธอจึงมีกลิ่นพิเศษของงูติดอยู่บ้าง คนที่ชอบกลิ่นแบบนี้ได้ ก็คงมีแต่โอโรจิมารุนั่นแหละ]
บนม่านแสงปรากฏภาพของอังโกะ ผมสั้นสีดำ สวมชุดตาข่ายป้องกัน และใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความห้าวหาญ
มิทาราชิ อังโกะกำลังนั่งอยู่ในร้านดังโงะ มือข้างหนึ่งถือไม้ดังโงะงา ปากเคี้ยวตุ้ยจนกระพุ้งแก้มป่องเหมือนหนูแฮมสเตอร์
ทันทีที่ชื่อของเธอปรากฏบนม่านแสง การเคลื่อนไหวของเธอก็ชะงักกึก
“เพี๊ยะ!”
ไม้เสียบในมือถูกเธอกำหักคามือ
ดวงตาของอังโกะลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธา ไม่ใช่เพราะเรื่องกลิ่นตีน แต่เพราะเงาคนที่แวบผ่านม่านแสงต่างหาก
โอโรจิมารุ!
“ไอ้หมอนั่น...”
น้ำเสียงของเธอราวกับลอดออกมาจากซอกฟัน ทุกคำเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ฝังลึก
“ม่านแสงนี่ยังกล้าพูดว่าฉันเป็นลูกศิษย์ของมันอีก!”
ลูกค้าที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างพากันชำเลืองมอง แล้วก็ถอยห่างออกไปหลายก้าวด้วยความเข้าใจตรงกัน
“ฉันจะฆ่ามัน”
มิทาราชิ อังโกะลุกขึ้น จักระทั่วร่างพลุ่งพล่าน
“ต้องฆ่ามันให้ได้แน่!”
อุตส่าห์นับถือ ศรัทธา มองมันเป็นผู้ชี้นำชีวิตแท้ๆ แต่กลับเห็นมันทรยศด้วยตาตัวเอง ซ้ำยังถูกมันสลักตราคำสาปนั่นที่คออีก!
ไอ้โอโรจิมารุทำลายทุกอย่างของเธอ
“น่ารำคาญ! ฉันกับมันไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว!”