ฐานลับขององค์กรแสงอรุณ
ในพื้นที่ไม่กว้างนัก กลับเงียบงันราวกับความตาย
ไม่มีใครพูด ไม่มีใครขยับ แม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่ได้ยิน
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังคนที่นั่งอยู่ในมุมมืดที่สุด
เพน
ไม่สิ ควรเรียกว่านางาโตะมากกว่า
"ถ้าอย่างนั้น..."
เดอิดาระกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
"ผู้นำที่อยู่ตรงหน้า... เป็นแค่หุ่นเชิดงั้นเหรอ?"
ไม่มีใครตอบเขา ยกเว้นอุจิวะ โอบิโตะและเซ็ตสึ ทุกคนกำลังดูดซับข้อมูลนี้
ถ้าคนตรงหน้าเป็นแค่หุ่นเชิด แล้วตัวจริงของผู้นำอยู่ที่ไหน?
พลังของผู้นำตัวจริงแข็งแกร่งแค่ไหน?
ถ้าสู้ไม่ได้ จะหนีได้ไหม?
ถ้าหนีไม่ได้ จะเจรจาได้ไหม?
ถ้าเจรจาไม่ได้ จะ...
ช่างเถอะ สู้ไม่ได้แน่
ฮิดันกำเคียวสามง่ามโลหิตแน่น เขาจ้องเพนวิถีสวรรค์ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแบบไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
"ถ้าอย่างนั้น..."
ฮิดันเลียริมฝีปาก
"ถ้าฆ่าหุ่นเชิดนี้ได้ ตัวจริงของผู้นำจะออกมาไหม?"
ไม่มีใครตอบเขา
แต่ทุกคนมองเขาด้วยสายตาแบบมองคนโง่
ความหมายของสายตานั้นคือ อยากตายอย่าลากพวกข้าไปด้วย
"พวกแกอยากรู้ความจริง?"
เสียงลอยมาจากมุมมืดที่สุด เงามืดบดบังใบหน้าของเพนวิถีสวรรค์ มองไม่เห็นสีหน้า มีเพียงเนตรสังสาระสีม่วงคู่นั้นที่ส่องแสงเยือกเย็นในความมืด
ในฐานลับเงียบงันอีกครั้ง
มือของเดอิดาระเลื่อนไปจับดินเหนียวที่เอวโดยไม่รู้ตัว ข้อต่อหุ่นเชิดของซาโซริส่งเสียงกึกกักเบาๆ หนวดสัมผัสของคาคุซุเลื้อยออกมาจากด้านหลังอย่างเงียบๆ ฮิดันกำเคียวสามง่ามโลหิตแน่น
แต่ไม่มีใครลงมือ ไม่ใช่เพราะไม่อยาก แต่เพราะไม่กล้า