ภาพบนม่านแสงยังคงไหลต่อไป เผยความจริงของประวัติศาสตร์ทีละน้อย
【ถ้าเรื่องมีแค่นั้นก็คงพอว่าได้ อย่างมากอุจิวะ มาดาระก็แค่มีแนวคิดไม่ตรงกับเซ็นจู ฮาชิรามะ แต่สุดท้ายเขากลับยิ่งคิดยิ่งโมโห จู่ ๆ ก็หวนกลับมาโจมตีโคโนฮะ พยายามใช้พลังเนตรอันแข็งแกร่งของเนตรวงแหวนกระจกตาหมื่นบุปผาอมตะควบคุมจิ้งจอกเก้าหาง เพื่อต่อสู้กับเซ็นจู ฮาชิรามะและทำลายหมู่บ้านที่ตนเคยร่วมสร้างกับฮาชิรามะ】
อุจิวะ มาดาระในวัยหนุ่มจับจ้องไปยังเซ็นจู ฮาชิรามะ ในใจรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง
ขนาดสุซาโนะโอะอาวุธนุ่งยังเอาชนะฮาชิรามะไม่ได้งั้นเหรอ? ก่อนหน้านี้หมอนี่ออมมือให้ฉันมาตลอดหรือไง? ชักรับมือยากแล้วสิ
ส่วนเซ็นจู ฮาชิรามะกลับเกาหัว แล้วหัวเราะฮ่า ๆ อยู่สองสามที
“ดูเหมือนสุดท้ายฉันก็เป็นฝ่ายชนะสินะ!”
อุจิวะ มาดาระเหลือบมองเขา “นายดีใจอะไร? ฉันโจมตีโคโนฮะนะ”
รอยยิ้มของเซ็นจู ฮาชิรามะแข็งค้างบนใบหน้า
จริงด้วย มาดาระโจมตีโคโนฮะ
แล้วมีอะไรให้น่าดีใจกัน?
ไกลออกไป เซ็นจู โทบิรามะยืนอยู่ใต้ร่มไม้ มองภาพตรงหน้าพลางกังวลอยู่เงียบ ๆ
ความกังวลของเขาไม่ได้ไร้เหตุผลเลย อุจิวะ มาดาระในอนาคตเดินไปสู่ทางสุดโต่งจริง ๆ!
【แม้สุดท้ายเซ็นจู ฮาชิรามะจะเป็นฝ่ายชนะ แต่พลังที่เขาปลดปล่อยออกมากลับทำให้เซ็นจู โทบิรามะหวาดหวั่น เพราะตระกูลอุจิวะอาจผลิตผู้ใช้เนตรวงแหวนกระจกตาหมื่นบุปผาได้อย่างไม่ขาดสาย แต่ในตระกูลเซ็นจู มีเพียงเซ็นจู ฮาชิรามะเท่านั้นที่ใช้ไม้คาถาได้】
【ด้วยเหตุนี้ เซ็นจู โทบิรามะจึงไม่ไว้วางใจตระกูลอุจิวะ และเผยแพร่แนวคิดนี้ไปในหมู่ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะ จนความบาดหมางถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น】
เซ็นจู โทบิรามะยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าไร้ความรู้สึก แต่ในใจเห็นด้วยกับสิ่งที่ม่านแสงกล่าวอย่างยิ่ง