[ในช่วงท้ายของสงคราม การสู้รบกลายเป็นการบั่นทอนกำลังระหว่างประเทศ จนกระทั่งเหล่านินจาและพลเมืองล้มตายนับไม่ถ้วน ห้าประเทศใหญ่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ผลประโยชน์ของหมู่บ้านนินจาเข้าสู่จุดสมดุล สงครามโลกนินจาครั้งที่สามจึงสิ้นสุดลง]
[เมื่อเทียบกับสงครามโลกนินจาครั้งที่สองที่ดูง่ายดาย สงครามครั้งที่สามนี้โคโนฮะภายนอกดูยิ่งใหญ่ กำลังรบระดับสูงมากมาย คุโมะงาคุเระ, ซึนะงาคุเระ, อิวะงาคุเระ และคิริงาคุเระต่างดูสูญเสียอย่างหนัก แต่ศักยภาพของนินจาระดับล่างในโคโนฮะกลับหมดลง นักเรียนจากโรงเรียนนินจาก็ถูกส่งลงสนามรบ หากสู้ต่อไปอีกหน่อยก็จะขาดช่วงรุ่น ผลลัพธ์คือชัยชนะที่แลกมาด้วยความพ่ายแพ้ ด้วยเหตุนี้ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นจึงระมัดระวังอย่างมากในด้านการทหาร ความสามารถอยู่ในระดับแค่ผ่านเกณฑ์ แต่ก็มักเกิดข้อผิดพลาดให้ศัตรูฉวยโอกาส อาศัยเพียงรากฐานอันแข็งแกร่งของโคโนฮะเท่านั้นที่ค้ำจุนให้ได้รับชัยชนะ]
เซ็นจู ฮาชิรามะยิ่งดูก็ยิ่งใจชื้น
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าหมู่บ้านที่ตัวเองก่อตั้งขึ้น ในอนาคตจะต้องสู้รบจนคนขาดช่วงรุ่น และกลับไปสู่ยุคสงครามแว่นแคว้นที่เด็กอายุห้าหกขวบต้องลงสนามรบ
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย!
หรือว่าระบบ "หนึ่งหมู่บ้านต่อหนึ่งประเทศ" จะผิดจริง ๆ?
จะทำอย่างไรถึงจะบรรลุสันติภาพที่แท้จริงได้?
อุจิวะ มาดาระกอดอก สีหน้าเรียบเฉยมองม่านแสง ไม่มีใครรู้ว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่
……
[โดยรวมแล้ว ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นในฐานะเสาหลักของโคโนฮะ ได้ใช้ทั้งชีวิตปกป้องหมู่บ้าน ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก เขาสามารถรักษาความอยู่รอดและพลังของโคโนฮะไว้ได้ แต่เขาก็เป็นโฮคาเงะที่ไม่จัดการอะไรเลย การประนีประนอมอย่างไร้ขอบเขตนำมาซึ่งราคาที่แสนสาหัสในที่สุด เขาควรทำได้ดีกว่านี้ แต่กลับเลือกทางที่แย่ที่สุดเสมอ]