"ฆ่า!"
หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า คมดาบเฉือนผ่าลมพายุหิมะ
เซียวจิ้งหยวนพิงกำแพงที่พังทลาย ฉลองพระองค์สีดำเปื้อนเลือดไปทั้งองค์ บาดแผลที่ไหล่ซ้ายลึกจนเห็นกระดูก
นักฆ่าชุดดำสิบสองคนล้อมเป็นรูปพัด ค่อยๆ รุกเข้ามา
เขาจ้องมองคมดาบเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกยิ้มอันน่าสะพรึง
แขนซ้ายไร้ประโยชน์แล้วอย่างไร? เขาคืออ๋องสำเร็จราชการแห่งต้าเซี่ย แม้คุกเข่าก็ฆ่าคนได้
ดาบยาวฟันกวาด ลำคอของนักฆ่าคนหนึ่งปริแตกเป็นเส้นเลือด ทรุดลงบนพื้นหิมะ
"หยิงอี" น้ำเสียงของเขาจางมาก
เงาดำพุ่งออกจากที่มืด คุกเข่าข้างหนึ่งลง: "กระหม่อมขอรับ กองหนุนมาถึงในอีกครึ่งถั่งเทียน—"
"ทันไม่ถึงหรอก"
เซียวจิ้งหยวนถุยเลือดออกมาหนึ่งที สายตาคมเย็นราวกับสายลมเดือนอ้าย
นักฆ่าที่เหลือแลกสายตากัน พร้อมกันพุ่งเข้ามา
ในชั่วขณะที่คมดาบห่างจากลำคอเขาเพียงสามชุ่น—
"เอี๊ยด—"
เสียงบานประตูหมุนเบาๆ แทรกเข้ามาในตรอกที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ผิดจังหวะอย่างบอกไม่ถูก
ปลายกำแพงที่พังทลาย ประตูไม้แกะสลักที่ปรากฏขึ้นมาโดยไม่รู้เวลาใด ถูกคนภายในผลักออกเป็นช่องว่างเล็กๆ
ทุกคนหยุดชะงัก
จากช่องว่างของประตู มือเล็กๆ อ้วนกลมขาวผ่องยื่นออกมา
ตามด้วยหัวกลมกลมโผล่ออกมา
ผมขยุ้มเป็นสองปมเอียงๆ แก้มยุ้ยป่องนุ่มนวลราวกับข้าวต้มมัดที่เพิ่งนึ่งเสร็จ สวมกางเกงเอี๊ยมสีชมพู บนกระเป๋าปักสตรอว์เบอร์รีการ์ตูนตัวหนึ่ง
ลู่โย่วโย่ววัยสามขวบครึ่งกะพริบตากลมโต มองหิมะที่โปรยปราย แล้วมองเลือดที่เต็มพื้น สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่เซียวจิ้งหยวน
นางไม่ร้องไห้ ไม่กรีดร้อง
ขาสั้นๆ ก้าวข้ามธรณีประตู เหยียบลงบนพื้นหิมะ รองเท้าบุยแข็งพิมพ์รอยเท้าตื้นๆ
หยิงอีรูม่านตาหด: "ฝ่าบาทโปรดระวัง—"
นักฆ่าที่อยู่ใกล้ที่สุดตอบสนองก่อน คมดาบหันไปทางเจ้าก้อนสีชมพูขาวนั้น
ความสังหารในแววตาเซียวจิ้งหยวนพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขาฝืนลุกขึ้น แทงทะลุอกนักฆ่าคนนั้น การเคลื่อนไหวที่รุนแรงฉีกบาดแผลที่ไหล่ เลือดกระเซ็น
"ใครกล้าแตะต้องนาง"
เสียงไม่ดัง ทว่านักฆ่าที่เหลือกลับถอยหลังพร้อมกันหนึ่งก้าว
ไม่ใช่เพราะประโยคนั้น แต่เป็นเพราะสายตาของเซียวจิ้งหยวน—เย็นเยือกยิ่งกว่าพายุหิมะนี้อีกสิบเท่า
หยิงอีฉวยโอกาสชักดาบพุ่งออกไป ต่อสู้กับนักฆ่าที่เหลืออยู่
ส่วนโย่วโย่วจ้องมองเซียวจิ้งหยวนตลอดเวลา
พูดให้ชัดคือจ้องที่บาดแผลของเขาที่ยังคงเลือดไหลไม่หยุด
คิ้วเล็กๆ ขมวดเป็นปม
"พี่ชาย..." เสียงอ่อนหวานปนกังวลชัดเจน "พี่ชายแดงแล้ว"
เซียวจิ้งหยวนก้มมองเจ้าตัวเล็กที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
ร่างน้อยๆ ระดับสามหัว สูงแค่เข่าเขา สวมเสื้อผ้าแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน บนหัวมีปุยกลมๆ ขนฟูสองอัน ราวกับเด็กทองหยกในภาพปีใหม่
แต่ดวงตาสีดำใสราวกับองุ่นนั้น บริสุทธิ์สะอาด ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
มีเพียงความห่วงใย
"เจ้า—"
พูดยังไม่ทันจบ เจ้าก้อนเล็กก็ก้มหน้าก้มตาค้นหาในกระเป๋าของตัวเองแล้ว
กระเป๋าซ้ายค้นหา ควักขนมปังชิ้นหนึ่งที่กินเหลือครึ่ง; กระเป๋าขวาลูบคลำ หยิบลูกอมนมขาวย่นๆ ออกมาหนึ่งเม็ด
โย่วโย่วยกลูกอมนั้นขึ้น แขนขาสั้นพยายามยื่นให้สูงที่สุด เขย่งปลายเท้า ยื่นไปทางเซียวจิ้งหยวน
เอื้อมไม่ถึง
นางร้อนใจ สะบัดสะบั้นกระโดดสองครั้ง ยังเอื้อมไม่ถึง
สุดท้ายนางก็ยื่นมือไปดึงชายฉลองพระองค์ที่ห้อยอยู่ข้างกายเซียวจิ้งหยวนโดยตรง ออกแรงดึงลงมา
"พี่ชาย ก้มลง"
เซียวจิ้งหยวนตัวแข็งทั้งร่าง
อ๋องสำเร็จราชการผู้มีอำนาจครอบคลุมทั่วแผ่นดิน ยอดฝีมือฆ่าคนไม่ยั้งคนแรกแห่งต้าเซี่ย ถูกเด็กสามขวบจอมยียวนดึงชายเสื้อ แล้วสั่งให้เขาก้มลง
ส่วนเขา—
ด้วยแรงผลักดันจากอะไรบางอย่าง ก้มลงจริงๆ
อาจเป็นเพราะเสียเลือดมากจนมึนงง อาจเป็นเพราะดวงตาคู่นั้นใสกระจ่างเกินไป
เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง คิ้วคมเข้มจ้องใบหน้าอ้วนยุ้ยนั้นในระดับเดียวกัน
โย่วโย่วยิ้มออกมาทันที
มือเล็กๆ อ้วนกลมแกะกระดาษห่อลูกอมอย่างงุ่มง่าม เผยให้เห็นลูกอมนมสีขาวด้านใน
จากนั้นนางเขย่งปลายเท้า ยัดลูกอมเม็ดนั้นนั้นเข้าไปในปากเซียวจิ้งหยวนที่เผยอเล็กน้อยอย่างแม่นยำ
"พี่ชายไม่เจ็บ" นางพูดอย่างจริงจัง ดวงตากลมโตเป็นประกาย "กินขนมหวานแล้วไม่เจ็บแล้ว"
กลิ่นหอมนมละลายที่ปลายลิ้น
หวาน
หวานจนเซียวจิ้งหยวนมึนงงไปชั่วขณะ—เขาลืมรสชาติความหวานไปกี่ปีแล้ว?
นับตั้งแต่พี่ชายจากไป นับตั้งแต่องค์จักรพรรดิองค์น้อยขึ้นครองราชย์ นับตั้งแต่เขาคนเดียวแบกรับแผ่นดินต้าเซี่ยที่สั่นคลอน ผู้คนต้องใช้ชีวิตอยู่บนปลายมีดและกลางพิษสุรา เขาก็ลืมไปแล้วว่าบนโลกนี้ยังมีคำว่า "หวาน"
โย่วโย่วไม่สนใจว่าเขาจะเหม่อลอย หยิบกล่องเล็กๆ สีชมพูออกมาจากกระเป๋าอีกใบ
นางเปิดกล่องออก ข้างในเป็นแผ่นแปะพิมพ์ลายการ์ตูนเรียงกันเป็นแถว—พลาสเตอร์ยา
"แปะ" โย่วโย่วฉีกแผ่นหนึ่ง เขย่งเท้าเอื้อมไปที่ไหล่เซียวจิ้งหยวน
ยังเอื้อมไม่ถึง
นางมุ่ยปาก แปะพลาสเตอร์ยาลงบนหลังมือของเซียวจิ้งหยวน
มือข้างนั้น เมื่อห้านาทีก่อนยังจับดาบสังหารคน บัดนี้กลับถูกแผ่นแปะลายหมีน้อยติดอยู่ ดูพิลึกพิกลและ... อบอุ่น
หยิงอีจัดการนักฆ่าคนสุดท้ายเสร็จ หันกลับมาเห็นฉากนี้ ดาบในมือแทบร่วง
ฝ่าบาทของเขา... กำลังถูกเด็กน้อย... แปะลวดลาย?
"ฝ่าบาท?" หยิงอีลองเอ่ยถาม
เซียวจิ้งหยวนไม่ตอบ
เขาจ้องแผ่นแปะลายหมีน้อยบนหลังมือ แล้วมองเจ้าก้อนยิ้มแย้มตรงหน้า ขมวดคิ้วแน่น
เด็กคนนี้มาจากไหน? ประตูบานนั้นคืออะไร? เสื้อผ้า ลูกอม และแผ่นแปะที่อยู่ในมือ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งสิ้น
"เจ้าชื่ออะไร?" เขาถาม เสียงยังเย็นชา แต่จงใจลดระดับลงเล็กน้อย
"โย่วโย่ว!" เจ้าก้อนน้อยตบหน้าอกตัวเอง ท่าทางภูมิอกภูมิใจ "ลู๋—โย่ว—โย่ว!"
"มาจากไหน?"
โย่วโย่วหันไปชี้ประตูไม้แกะสลักด้านหลัง
เซียวจิ้งหยวนมองตามสายตานาง—
ประตูยังเปิดอยู่ ฟากหนึ่งของประตู มองเห็นห้องเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยฝุ่น มะยมไม้ กรุผนังที่สีหลุดลอก และลำแสงอบอุ่นสว่างไสวอย่างน่าอัศจรรย์ส่องเข้ามาจากหน้าต่าง
ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ใดในต้าเซี่ย
"หยิงอี" น้ำเสียงเซียวจิ้งหยวนทุ้มลง "เห็นหรือยัง?"
หยิงอีเพ่งมอง รูม่านตาหดเกร็ง: "...กระหม่อมไม่เคยเห็นสิ่งเช่นนี้..."
พูดยังไม่ทันจบ โย่วโย่วก็หาวหวอดใหญ่หนึ่งครั้ง
ปากเล็กอ้ากลมโตราวกับวงกลม เผยให้เห็นฟันน้ำนมเรียงเป็นแถว ขยี้ตา ความง่วงเข้ามาจู่โจม
นางไม่รู้จักเกรงกลัวคนแปลกหน้า ตรงเข้าไปกอดขาเซียวจิ้งหยวน เอาแก้มซุกกับฉลองพระองค์เสือแผ้วของเขา
"พี่ชาย... โย่วโย่วง่วงแล้ว..."
เซียวจิ้งหยวนก้มมองหัวเล็กๆ ขนฟูที่ซุกไปมาข้างขาตน ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะวางมือตรงไหน
สุดท้าย เขาลองยกมือขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ วางลงบนหัวน้อยๆ นั้นอย่างเบามือ ช้าๆ
ราวกับกำลังแตะต้องเครื่องลายครามที่อาจแตกได้ทุกเมื่อ
ไกลออกไป เสียงกีบม้าของกองหนุนดังทะลุผ่านพายุหิมะเข้ามาในที่สุด
เซียวจิ้งหยวนก้มมองเจ้าก้อนน้อยที่เกือบหลับอยู่ในอ้อมแขน นิ้วที่หมุนแหวนหัวแม่มือชะงัก
"หยิงอี"
"กระหม่อมขอรับ"
"ประตูบานนั้น ปิดล้อม" เขาหยุดชั่วครู่ มองกระดาษห่อลูกอมที่โผล่พ้นกระเป๋าโย่วโย่ว "ห้ามผู้ใดเข้าใกล้"
"พ่ะย่ะค่ะ"
พายุหิมะค่อยๆ สงบลง กลิ่นคาวเลือดในตรอกถูกสายลมหนาวพัดกระจาย
ส่วนเจ้าก้อนสีชมพูขาวในอ้อมแขนเซียวจิ้งหยวน ขดตัวเป็นลูกกลมๆ หลับไปแล้ว แก้มแดงระเรื่อ ยังละเมอพึมพำไม่ชัด—
"พี่ชาย... พรุ่งนี้... เอา... ขนมหวาน... มาให้..."
มือที่จับดาบของเซียวจิ้งหยวนกำแน่น
เขาไม่เชื่อสรวงสวรรค์ ไม่เชื่อโชคชะตา
แต่ในยามนี้ เขาอดคิดไม่ได้—อีกฟากหนึ่งของประตูบานนั้น แท้จริงแล้วคือที่ใด? เจ้าก้อนน้อยที่ตกลงมาจากฟ้านี้ จะกลับมาอีกหรือไม่?
ส่วนที่เขาไม่รู้ ณ อีกฟากหนึ่งของประตูไม้แกะสลักบานนั้น คฤหาสน์เก่าแก่ในชนบทแห่งศตวรรษที่ 21 พี่ชายของโย่วโย่ว ลู่ซิงฉือ กำลังค้นหานางไปทั่วทั้งบ้าน เสียงแหบแห้งจนแทบตะโกนไม่ออก—
ลู่ซิงฉือมีอีกชื่อว่า ลู่หมิงเจ๋อ
"โย่วโย่ว! แอบซ่อนอยู่ไหนอีก?! ไม่รีบออกมาเดี๋ยวพี่ชายแจ้งความนะ!"