สายตาที่ถอนออกไปจากซอกพุ่มไม้นั้นมิได้ห่างหายไปไกลนัก ภายใต้แสงจันทร์ เสียงหิมะที่ถูกย่ำจนแตกกระจายดังคืบคลานเข้ามาจากทั่วทุกสารทิศ เบาบางและแผ่วเบายิ่งนัก ประดุจงูอสรพิษนับร้อยนับพันเลื้อยไปมาบนผืนหิมะ
ริมฝีปากของเซียวจิ้งหยวนที่อมอมยิ้มอยู่นั้นเม้มแน่นลง มือขวาแนบไปกับพื้นดินด้านข้างอย่างไม่มีเสียง ปลายนิ้วสัมผัสถึงกิ่งไม้หักท่อนหนึ่งที่ซ่อนไว้ใต้หิมะเมื่อกลางวัน
โย่วโย่ว๊ยยังคงพิงแขนเขาและหัวเราะอย่างมีความสุข เท้าน้อยๆ ถีบไปถีบมา พลางพึมพำอะไรบางอย่างเช่น "พรุ่งนี้พี่ชายหน้าตาสวยต้องยิ้มอีกนะ" เป็นต้น
เงาดำห้าเส้นพุ่งออกมาจากซอกพุ่มไม้อย่างไม่มีเสียง แม้แต่หิมะใต้เท้าก็มิได้กระเซ็นแม้แต่น้อย แสงจันทร์ส่องให้เห็นชุดรัดกล้ามเนื้อสีดำสนิทและหน้ากากเหล็กครึ่งใบที่ปิดบังใบหน้าของพวกเขา เงาดำผู้นำคุกเข่าลงข้างหนึ่งในระยะสามก้าวจากเซียวจิ้งหยวน ดาบยาวคาดเอวถูกชักออกมาครึ่งหนึ่งแล้ว ปลายดาบสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบเส้นหนึ่ง
"นายท่าน"
เสียงของผู้นำนั้นทุ้มต่ำและอดกลั้น แฝงไปด้วยความรู้สึกโล่งอกที่ได้พบเป้าหมายหลังจากการค้นหามาทั้งคืน แต่สายตาของเขากลับหดรัดลงทันทีที่สัมผัสถึงเจ้าตัวเล็กสีชมพูขาวอยู่ข้างกายเซียวจิ้งหยวน ปลายดาบเปลี่ยนทิศไปทางโย่วโย่ว๊ย
"ผู้ที่มากำเนิดไม่ชัดเจน ขอให้นายท่านอนุญาตให้ผู้น้อยจัดการก่อน"
(ꐦ°̥̥̥̥ω°̥̥̥̥)
โย่วโย่ว๊ยสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบและความกดดันที่เข้ามาปะทะ ขนาดน้อยๆ ของนางไม่รู้จักคนชุดดำเหล่านี้ ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "จัดการ" แต่วินาทีที่ดาบอันแวววาวภายใต้แสงจันทร์นั้นชี้มาทางนาง ร่างน้อยๆ ของนางก็หดตัวลงโดยสัญชาตญาณ มือทั้งสองข้างกำแขนเสื้อของเซียวจิ้งหยวนแน่นแล้วมุดไปทางด้านหลังของเขา
"พี่ชาย..."
เสียงของนางสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาโตๆ อุ้มชั้นน้ำใสๆ ไว้ แล้วโผล่ใบหน้าเล็กๆ ครึ่งหนึ่งออกมาจากหลังแขนของเซียวจิ้งหยวน จ้องมองคนชุดดำที่ชักดาบขึ้นมานั้น
"พี่ชาย พวกเขาเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า"
เซียวจิ้งหยวนยกมือขวาขึ้น