“ไม่จริงน่า ทำไมฉันถึงกลายเป็นสภาพแบบนี้ไปได้!”
บ็อบมองมือและเท้าของตัวเองที่กลายเป็นกระดูกขาวอย่างช้า ๆ
ความทรงจำของพวกเขาหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาก่อนตาย จึงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะยอมรับได้ว่าตัวเองกลายเป็นโครงกระดูกแล้ว
สายตาของมันหยุดอยู่ที่หลิงชูซึ่งยืนข้างทีช สัมผัสและสายใยที่เชื่อมโยงกันในวิญญาณทำให้มันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า พลังแข็งแกร่งที่คอยพยุงร่างกายให้เคลื่อนไหวอยู่นั้นมาจากเธอ
“นายท่าน เป็นคุณที่ชุบชีวิตผมกับกัปตันหรือครับ?”
บ็อบคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอ ก้มศีรษะอย่างเคารพ “ผมขอสาบานว่าจะภักดีต่อคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่”
“ไม่ต้องเรียกฉันว่านายท่านหรอก จากนี้ไปฉันคือกัปตันคนใหม่ของพวกนาย”
หลิงชูยังคงวางมือทั้งสองข้างไว้บนพลั่ว ทำท่าราวกับไม่ต้องการเอาความดีความชอบ
“บ็อบ ทำไมพวกนายถึงถูกฝังอยู่ที่นี่?” ทีชอยากรู้ว่าพวกเขาเจอกับอะไรมาบ้าง
“เป็นฝีมือของลูคัส! หลังงานเลี้ยงฉลองชัยวันนั้น พวกเราดื่มกันจนเมา พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าถูกเชือกมัดแน่น ลูคัสโยนพวกเราลงไปในหลุมลึกบนเกาะร้างแห่งนี้แล้วฝังทั้งเป็น ส่วนเรือก็ถูกมันขับหนีไป”
บ็อบเล่าเรื่องที่พวกเขาถูกทำร้ายด้วยความโกรธแค้น ทีชไม่แปลกใจเลยที่ได้ยินชื่อของลูคัสจากปากมัน
“พวกนายไม่ได้เมา ลูคัสใส่ยานอนหลับลงในเหล้า”
บ็อบพลันเข้าใจ “นั่นสิ! ฉันก็ว่าอยู่ คอฉันดื่มเหล้าเป็นพันจอกก็ไม่เมา วันนั้นแค่ดื่มเหล้าข้าวสาลีไปสามแก้ว จะเมาจนหมดสติได้ยังไง!”
จากบทสนทนาของทั้งสอง หลิงชูได้รู้ว่าลูคัสเป็นรองแม่ทัพของทีช และทรยศพวกเขาด้วยการวางยาจนหมดสติแล้วฝังทั้งเป็น ก่อนจะขับเรือหนีไป