เอาชีวิตรอดบนแพ? ฉันนั่งกินปิ้งย่างบนเรือผีสิง

ตอนที่ 13 คูณสองความโชคดี

7 นาที· 1.7K คำ

การซ่อมหมวกโจรสลัดต้องใช้อาชีพช่างตัดเสื้อ หลิงชูลองไล่ดูในห้องแชตสาธารณะ ไม่นานก็เจอช่างตัดเสื้อคนหนึ่งที่รับงาน ค่าแรงมีแค่ขนมปังข้าวสาลีหนึ่งก้อนกับน้ำแร่หนึ่งขวด หลังจากหลิงชูทำสัญญากับเขาแล้ว ก็ส่งหมวกไปให้

วันนี้เป็นวันที่สองของช่วงมือใหม่ มีคนไม่น้อยปลุกอาชีพของตัวเองสำเร็จ

หลิงชูเห็นช่างตีเหล็กกับช่างตัดเสื้อหลายคนรับซ่อมอุปกรณ์ พ่อครัวรับทำอาหาร ชาวนารับซื้อเมล็ดพืช ชาวประมงขายปลา และอื่น ๆ อีกมากมาย ทั้งหมดเป็นอาชีพทั่วไปที่พบได้บ่อย ดูเหมือนเงื่อนไขการปลุกอาชีพจะไม่ยากนัก

หลิงชูไม่ได้ไปถามกั๋วฟู่เสี่ยวลู่ปาน เธอไม่สนใจอาชีพสายชีวิตพวกนี้เลย ในเมื่อจ่ายเงินจ้างคนอื่นทำแทนได้ จะเสียแรงทำเองไปทำไม

ส่วนหน้ากากตาเดียวของเธอเป็นอุปกรณ์ชิ้นเดียวที่อัปเกรดได้ การอัปเกรดต้องใช้ผ้าไหมห้าม้วน

ผ้าไหมดูเหมือนจะเป็นวัสดุระดับสูง หลิงชูค้นหาในกระดานซื้อขายแล้วไม่พบ จึงได้แต่พักเรื่องนี้ไว้ก่อน

ช่างตัดเสื้อทำงานรวดเร็ว ผ่านไปห้านาทีก็ซ่อมหมวกโจรสลัดเสร็จแล้วส่งกลับมา

หลิงชูคืนหมวกโจรสลัดให้ทีช หมวกใบนี้เป็นอุปกรณ์ระดับยอดเยี่ยม เพิ่มขวัญกำลังใจ 1 แต้ม ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไร แถมขนาดใหญ่เกินไปเมื่อเธอสวม ดูอย่างไรก็ไม่เข้ากัน

พอทีชสวมหมวกลงไป ก็ปิดหัวกะโหลกโล้น ๆ ได้มิด ดูไปดูมาก็ชักมีเค้าคนขึ้นมาบ้าง

เพราะกังวลว่าบนเกาะจะมีพวกยุง แมลง งู หรือมดพิษ ตอนกลางคืนหลิงชูจึงกลับไปนอนในห้องโดยสารเหมือนเดิม

เตียงไม้ในห้องโดยสารแม้จะแคบ แต่พอปูชุดเครื่องนอนนุ่ม ๆ ลงไปแล้ว ก็สบายกว่านอนบนเก้าอี้พับมาก

หลิงชูนอนหลับรวดเดียวจนถึงเช้า

ยามรุ่งสาง เธอเปิดประตูห้องโดยสารออกมาเดินบนดาดฟ้าเรือ ก็เห็นทีชยังคงคุมพวงมาลัยอยู่ พอเห็นเธอก็เอ่ยทัก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป