เอาชีวิตรอดบนแพ? ฉันนั่งกินปิ้งย่างบนเรือผีสิง

ตอนที่ 32 ล่าจิ้งเหรนยักษ์

6 นาที· 1.4K คำ

เลือดบนซากสิงโตแห้งกรังหมดแล้ว ดูท่าเหมือนตายมาทั้งคืน

บนตัวสิงโตมีรอยแส้ไม่น้อย แถมรูปร่างยังผอมกว่าสิงโตตัวผู้โตเต็มวัยทั่วไป

ตอนนี้ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังมีอาหารไม่พอกิน สิงโตก็กินจุ แถมต้องกินเนื้อเป็นหลัก บุกป่าฝ่าดงคงไม่เอาของดี ๆ มาเลี้ยงมันหรอก

แค่คิดก็รู้แล้วว่าสิงโตตัวนี้คงถูกบุกป่าฝ่าดงทารุณไม่น้อย

ตอนนี้บุกป่าฝ่าดงไม่อยู่แล้ว คาดว่าสัตว์เลี้ยงของเขาคงยอมสละชีวิตเพื่อถ่วงเวลาให้เจ้านายหนีไปได้

น่าเสียดาย ทำไมจิ้งเหรนตัวนี้ไม่กัดเขาให้ตายไปเลยนะ

หลิงชูส่งสัญญาณมือให้เหล่าน้องโครงกระดูกกระจายกำลัง แล้วแอบล้อมจิ้งเหรนยักษ์ไว้อย่างเงียบเชียบ

จิ้งเหรนยักษ์กำมะถันกำลังกินอย่างเพลิดเพลิน ดูเหมือนไม่เคยลิ้มรสเนื้อแบบนี้มาก่อน บนเกาะเล็ก ๆ แห่งนี้มีเพียงไก่ป่า แมลง และงูให้มันกิน อาหารจึงมีอยู่ไม่หลากหลาย สิงโตตัวนี้คงพอให้มันกินได้หลายวัน แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังไม่ลืมปกป้องแก่นเกาะที่วางอยู่ข้างตัว ไม่ยอมห่างไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

หลิงชูหามุมที่เหมาะสม เล็งธนูไปยังดวงตาของจิ้งเหรนยักษ์ แล้วดึงสายธนูจนสุด

หากไม่มีโชคสองเท่าช่วยเสริม เธอไม่แน่ใจว่าฝีมือยิงธนูของตัวเองจะเล็งยิงดวงตาของจิ้งเหรนจากระยะหลายสิบเมตรได้แม่นยำหรือไม่

ลูกธนูที่เปื้อนยาพิษอัมพาตพุ่งออกจากมือ ไปปักเข้าที่ขากรรไกรล่างของจิ้งเหรน

ธนูที่เธอใช้เป็นธนูดั้งเดิม ความแม่นยำด้อยกว่าธนูคอมโพสิตและธนูโค้งกลับมาก ระยะห่างสี่ห้าสิบเมตร แถมจิ้งเหรนยังขยับตัวเล็กน้อยอยู่ตลอด ต่อให้เป็นแชมป์ยิงธนูในชาติก่อนก็ยังยากที่จะยิงเข้าดวงตาได้อย่างแม่นยำ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป