หลังจากประกาศของระบบถูกเผยแพร่ออกมา ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลงให้เห็นชัด เมฆดำหนาทึบกองทับกันราวกับกำลังบ่มเพาะหายนะครั้งใหญ่
จู่ ๆ สายฟ้าขนาดมหึมาก็ฟาดผ่านท้องฟ้า ราวกับจะผ่ามันออกเป็นสองซีก เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนแทบหูดับ เรือแต่ละลำลอยโดดเดี่ยวอยู่บนผืนน้ำที่คลื่นโหมกระหน่ำ ภาพตรงหน้าสั่นสะเทือนจิตใจราวกับวันสิ้นโลกมาถึงจริง ๆ
【ช่องสาธารณะ】
บวบขม: “ขอซื้อแร่เหล็กค่ะ จะเอาอะไรก็แลกได้ ต่อให้ต้องเอาทรัพย์สินทั้งหมดมาแลกก็ยอม มีใครพอจะขายแร่เหล็กให้ฉันสักก้อนไหมคะ ฮือ ๆ ฉันไม่อยากตายจริง ๆ...”
ราชามือว่าง: “ตอนนี้ใครบ้างที่ไม่ขาดแร่เหล็ก อัปเกรดเรือเป็นระดับสามก็ยังต้องใช้ตั้งห้าสิบก้อน”
บวบขม: “ฉันขอแค่ก้อนเดียวก็พอค่ะ ใครมีเหลือช่วยขายให้หน่อยนะคะ รู้สึกว่าแพไม้ใกล้จะพังเต็มทีแล้ว ข้าง ๆ ยังมีฉลามอีก ฉันไม่อยากกลายเป็นอาหารปลา...”
ไข่แดงเศร้า: “ฉันทำใจรอความตายแล้ว ลองคิดดู ตายไปแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องลำบากดิ้นรนเอาชีวิตรอดอีกแล้ว...”
หลิงชูยังเหลือแร่เหล็กอยู่หกสิบก้อน ในจำนวนนี้ห้าสิบก้อนลงประกาศรับแลกกับน้ำตาวิญญาณ แต่ดูเหมือนสิ่งนั้นจะหายากเกินไป ตั้งแต่ลงประกาศไป ไม่เพียงไม่มีใครมาแลก แม้แต่ผู้เล่นที่ให้เบาะแสเธอก็ยังไม่มี
เธอคิดว่าอีกสองวันก็จะได้ทรัพยากรจากเกาะแร่เหล็กมาเพิ่มอยู่แล้ว แร่เหล็กไม่มีทางขาดมือแน่นอน จึงนำแร่เหล็กที่เหลือทั้งหมดขึ้นกระดานซื้อขาย โดยใช้ราคาเดิมที่เคยตั้งไว้ เพียงแต่เพิ่มข้อจำกัดว่าซื้อได้คนละหนึ่งก้อน
“ลงแร่เหล็กหกสิบก้อนบนกระดานซื้อขายแล้ว อยากได้รีบซื้อก่อนหมด”
หลังหลิงชูส่งข้อความนี้ ห้องแชทสาธารณะก็เงียบไปสองวินาที คงพากันไปแย่งซื้อแร่เหล็กหมดแล้ว
สองวินาทีต่อมา 【ห้องแชทสาธารณะ】
อูตี้ย่อจวิ้นหลัง: “ยังมีคนฉวยโอกาสหากินกับชีวิตคนอื่นในเวลาแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่กลัวอายุสั้นหรือไง”