[ข้อความในไลฟ์สด]
เหล่าเถาซิงไช่: "ฉันทนไม่ไหวแล้ว...อ้วก! นี่มันโหดร้ายเกินไป! @นกซื่อบื้อ ครั้งหน้าใส่โมเสคหน่อยได้ไหม?"
ไป๋อาหม่าน: "เสี่ยวเหลียนบ้าไปแล้วเหรอ? นั่นมันพรรคพวกของเขาเองนะ!"
โรวเป่า จื่อต่าโกว: "จู๋ลี่เยี่ยคงคิดไม่ถึงว่าต่อให้ตาย เธอไม่ตายด้วยน้ำมือหลิงชู แต่กลับถูกกัปตันของตัวเองฆ่า!"
ชิงหนิง: "เขาพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ไม่เคยคิดว่าลูกเรือเป็นคนเลยเหรอ?"
ฉือฉือชุนปู้กุย: "คนแบบนี้ยังจะมาเป็นกัปตันได้อีกเหรอ? จู๋ลี่เยี่ยที่ตามเขาก็ซวยจริงๆ..."
เฉินเพียวเพียวเซถลาล้มลงแล้วทรุดตัวลงข้างร่างจู๋ลี่เยี่ย
เธอคุกเข่าลงกลางกองเลือด มือทั้งสองข้างไม่รู้จะจับตรงไหนดี ได้แต่มองดูศพที่แหลกสลายแล้วร้องไห้โฮ
ปกติเธอกับจู๋ลี่เยี่ยชอบเถียงกันเป็นประจำ แต่ในคณะละครสัตว์ จู๋ลี่เยี่ยเป็นคนที่ดูแลเธอมากที่สุด
"ทำไมแกต้องฆ่าเธอ?"
เฉินเพียวเพียวหันขวับ น้ำตาและเลือดเปื้อนหน้า จ้องหน้าเสี่ยวเหลียนด้วยความโกรธแค้น
"เธอติดตามแกมานาน แบกรับอะไรให้คณะละครสัตว์มากมาย! เสี่ยวเหลียน แกยังมีหัวใจอยู่หรือเปล่า?!"
เสี่ยวเหลียนเมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเฉินเพียวเพียว สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย กลับชี้ไปที่หลิงชูตรงหน้า
"ไม่ใช่ฉันที่ฆ่าจู๋ลี่เยี่ย แต่หลิงชูต่างหากที่อยากฆ่าเธอ"
"จู๋ลี่เยี่ยถูกนางฟันจนสาหัส และยังถูกนางจับเป็นตัวประกัน ฉันแค่ไม่ยอมให้หลิงชูใช้หล่อนมาข่มขู่เรา"
"ถ้าอยากแก้แค้นให้จู๋ลี่เยี่ย ก็ไปฆ่าหลิงชูสิ ยังมัวนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้น หล่อนก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก"
เฉินเพียวเพียวตัวสั่นเทิ้ม
เธอก้มมองศพที่ขาดวิ่นของจู๋ลี่เยี่ย ดวงตาแดงก่ำแทบหยดเลือด