อู๋ไป๋มองเสิ่นเทียนจวินที่ร้องไห้ฮือฮาแล้วก็ขมวดคิ้ว
ตามที่เขารู้ มุกเทพแห่งปฐพีมีประโยชน์ต่อร่างกายและพื้นฐานการบำเพ็ญอย่างบรรยายไม่ถ้วน แต่ไม่มีฤทธิ์รักษาโรคเลยสักนิด
"หุบปากซะ!"
อู๋ไป๋ตะโกนลั่นขึ้นมาทันที จนเสิ่นเทียนจวินสะดุ้งจนห้ามน้ำตาไม่ออก นั่งตัวแข็งทื่อมองเขา
ถ้าต้าฉ่าอยู่ตรงนี้ คงบ่นว่าอู๋ไป๋ไร้น้ำใจไม่รู้จักประนีประนอมกับผู้หญิงแน่
อู๋ไป๋ถอนใจ "งั้นเรื่องนี้ฉันจัดการรักษาให้เอง"
ปากของเสิ่นเทียนจวินแอ่นตุ๋ย ใกล้จะร้องไห้อีกรอบแล้ว อู๋ไป๋เลยเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า "จะร้องอีก ฉันเหวี่ยงแกลงเรือทิ้งเลยนะ"
"ฉันสัญญา จะรักษาแกให้หาย เสียรสชาติไปก็แค่นั้นเอง ไม่ใช่โรคระดับชุบคนตายให้เป็นขึ้นกระดูกสักหน่อย"
อู๋ไป๋วางชามลง คว้าข้อมือของเสิ่นเทียนจวินมาตรวจ
แต่ตรวจไปครู่ใหญ่ อู๋ไป๋กลับพบว่าร่างกายของเสิ่นเทียนจวินไม่มีปัญหา รากฐานแน่นหนา ลมหายใจหนักแน่น ไม่มีที่ผิดปกติเลย
"เลขมาก่อนว่า แกเสียรสชาติยังไง?"
น้ำตาของเสิ่นเทียนจวินไหลพราก ๆ ลงมา แต่เธอเงียบกริบไม่เปิดปาก
"ถ้าอยากได้รสชาติคืน แกต้องเชื่อฉัน"
เธอสงสัยว่าอาการเสียรสชาติของเสิ่นเทียนจวินไม่ใช่ปัญหาทางร่างกาย แต่เป็นปัญหาทางจิตใจ
เสิ่นเทียนจวินสะอื้นฮึก ๆ ไม่ยอมพูด
คิ้วของอู๋ไป๋เริ่มเรียวขึ้น "จะเล่าหรือไม่? ไม่เล่าฉันขายแกลงโรงนังเล่ห์เสีย"
เสิ่นเทียนจวินอายจนหน้าแดง เธอสะอื้นแล้วพูดขึ้น "ตอนฉันยังเด็ก ฉันเคยถูกยาพิษ ตอนนั้นผิวทั้งตัวแตกเปื่อย รักษาไปทั้งเดือนกว่า ๆ ถึงได้ชีวิตกลับมา ตั้งแต่วันนั้น ฉันก็เสียรสชาติไป"