หม่าจื้อเฟิงแอบมองใบหน้าบูดบึ้งของหม่าเหวินตัว ในใจดีใจจนแทบไม่อาจซ่อนเร้น
สายของหม่าเหวินตัว นับตั้งแต่ดึงเถิงจื่อฮางเข้ามา ฐานะก็ไต่ขึ้นเรื่อย ๆ ได้รับผลตอบแทนจากด้านบนมากมาย จนเขาแทบอิจฉาตาร้อน
ตอนนี้เถิงจื่อฮางถูกฆ่าตาย สายนี้ก็ห้ามอวดโอ่ไม่ได้อีกแล้ว
จากนี้ไป สายของเขาจะได้เงยหน้าสู้คน สายของเขาเองที่เชิญเชิ่นลั่วเข้ามา ต่อจากนี้ตาพวกเขาจะเป็นฝ่ายที่อวดโอ่
ตัวตนของเชิ่นลั่วนั้นไม่ต้องสงสัยอีกแล้ว
เมื่อครู่ตอนที่ปะทะกัน เถิงฉีฮางยอมรับต่อหน้าต่อตาว่าเชิ่นลั่วเป็นใคร
"ผู้จัดการเหวินตัว ขอโทษด้วยนะ!"
หม่าจื้อเฟิงแสดงสีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่ในใจกลับชื่นชมยินดีอยู่เงียบ ๆ
หม่าเหวินตัวอยากฆ่าทั้งครอบครัวหม่าจื้อเฟิงให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
เขารับสินบนของหม่าจื้อเฟิง แล้วลอบพาเถิงจื่อฮางมายืนยันตัวตนของ 'เสินลั่ว'
ตอนนี้เถิงจื่อฮางตายแล้ว เขาจะกลับไปอธิบายกับผู้อาวุโสของสายตัวเองยังไง?
จบแล้ว คราวนี้แม้แต่ตำแหน่งผู้จัดการภายในก็อาจไม่รอด
อู๋ไป๋มองหม่าปู้เวย์ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก "ชวนมาให้ดูขยะไร้ค่าแบบนี้ก็เพื่ออะไร?"
ประโยคนี้ทำให้หม่าจื้อเฟิง หม่าเหวินตัว และหม่าอีปิง รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก
พวกเขาแอบรู้สึกว่าคำว่าขยะที่อู๋ไป๋พูดถึง คงรวมถึงพวกเขาด้วย
หม่าปู้เวย์เผลอหันไปมองหม่าจื้อเฟิง
หม่าจื้อเฟิงรีบพูด "ท่านชายเชิ่นลั่ว ผมจัดเลี้ยงไว้แล้ว เชิญนั่งทานไปพูดคุยไปพร้อมกันเถอะ"
อู๋ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง "ได้"
หม่าจื้อเฟิงดีใจมาก รีบพูดต่อทันควัน "เชิญท่านชายเชิ่นลั่วครับ"
ทุกคนเดินออกไป
เหลือให้หม่าเหวินตัวยืนอึ้งงงอยู่คนเดียวกลางสายลม
หม่าจื้อเฟิงพาอู๋ไป๋ไปที่เรือนรับรองของตนโดยตรง
ในห้องโถงหลักของเรือนรับรอง มีโต๊ะกลมใบใหญ่ตั้งอยู่ บนโต๊ะวางของอร่อยเลิศรสเต็มไปหมด
สัตว์ป่าบนภูเขา นกบนเมฆ วัวแกะบนบก ของสดใต้ทะเล ครบจบทุกอย่าง
หม่าจื้อเฟิงยิ้มแฉ่ง "ท่านชายเชิ่นลั่ว ลองชิมดูสิว่าเข้าปากไหม ถ้าไม่เข้าปาก ผมสั่งให้เปลี่ยนให้ทันที"
อู๋ไป๋กินเล่น ๆ ไม่กี่คำ แล้วพูดเย็นชา "ก็ได้"
"พูดมาสิ ชวนมาที่ตระกูลหม่านี่มีธุระอะไร ถ้าไม่มีธุระ ฉันขอตัว"
"สหายธรรมะเชิ่นลั่ว เชิญหยุดก่อน!"