เกาะกลางทะเลสาบ สายลมพัดป่าไผ่ให้พลับพลึงระรัว
บนผิวน้ำรอบ ๆ กระจายดอกไม้สีชมพูรูปดั่งบัวอยู่เป็นระยะ ๆ
สะพานไม้เส้นหนึ่งทอดยาวตรงไปยังเกาะกลางทะเลสาบ
ในป่าไผ่มีบ้านไผ่หลังหนึ่งสองชั้น ดูสง่างามอย่างมีรสนิยม
หม่าจื้อเฟิงเดินนำทางอย่างกระตือรือร้น
เมื่อขึ้นถึงเกาะกลางทะเลสาบ อู๋ไป๋ก็เผลอหลงใหลอยู่ครู่หนึ่ง
ปีที่แล้ว หลินตั้นจวงถูกคนจากหอมารทมิฬลักพาตัวไป ก็ถูกขังอยู่บนเกาะลักษณะแบบนี้
ไม่คิดว่าตอนนี้ตัวเองกลับมาอยู่แบบนี้เสียเอง
ต่างกันแค่ตั้นจวงถูกบังคับ แต่เขามาเองสมัครใจ
หม่าอีปิงเดินเข้ามา “ท่านท่านชายเชินลู่ ข้างในเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว ท่านเข้าไปดูได้เลยว่าขาดอะไร บอกมาได้เลย”
“อยู่ที่นี่ให้ถือว่าเป็นบ้านตัวเอง ต้องการอะไรสั่งข้าได้เลย”
อู๋ไป๋พยักหน้าอย่างสุขุมสูงศักดิ์
แต่ในใจกลับหัวเราะเยาะ
บ้านของเขาอยู่ที่เมืองจิ้นเจียงบนโลก ไม่มีวันอยู่ที่นี่หรอก
อู๋ไป๋เดินเข้าบ้านไผ่ ไปดูรอบหนึ่ง
ข้างในเก็บกวาดสะอาดสะอ้าน เฟอร์นิเจอร์ก็ครบครัน
เขาถือว่าพอใจ
พอเดินออกจากบ้านไผ่ ก็ต้องสะดุ้งเฮง
ด้านนอกมีสาวห้าคนร่างงามสง่า หน้าตาไม่ธรรมดายืนอยู่
หม่าจื้อเฟิงรีบพูด “ท่านชายเชินลู่ พวกเธอมารับใช้ท่านอย่างใกล้ชิดครับ”
คำว่ารับใช้อย่างใกล้ชิดสี่ตัวอักษรนั้น หม่าจื้อเฟิงเน้นหนักเป็นพิเศษ
อู๋ไป๋รู้ว่าผู้หญิงกลุ่มนี้คือหม่าจื้อเฟิงส่งมาจับตาดูเขา
ปกติเขาไม่ควรปฏิเสธ แต่ให้ผู้หญิงกลุ่มนี้อยู่แถวนี้มันไม่สะดวกเลย
“ฉันชอบความเงียบ ไม่มีรสนิยมแบบนี้ ให้พวกเธอกลับไปเถอะ”
หม่าจื้อเฟิงอธิบาย “ท่านชายเสินลั่ว หรือจะเก็บไว้สองคน? ท่านฐานะสูงศักดิ์ จะให้ทำอะไรเองทุกอย่างก็ไม่ได้ เก็บไว้สองคนทำงานรับใช้ ช่วยเก็บกวาด รินน้ำชงชา”
“หม่าจื้อเฟิง คำว่า ‘ดาบจ่อคอเพราะเสน่หา’ อดทนผ่านไปได้คือวีรบุรุษ นายอยากทดสอบฉัน หรืออยากก่อกวนจิตวิถีของฉัน?”
ใบหน้าอู๋ไป๋มืดครึ้มลงทันที พูดเสียงเฉียบ
สีหน้าหม่าจื้อเฟิงเปลี่ยนไปทันที
“ผมไม่กล้า ท่านชายเชินลู่อย่าเข้าใจผิด เดี๋ยวผมให้พวกเธอไปเดี๋ยวนี้”
เขาโบกมือ ให้สาวทั้งห้าถอยออกไป