เช้าวันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋เดินออกมาจากห้องแล้วก็อดตะงึกไม่ได้
หยวนลี่สิงยืนอยู่ที่ประตูรั้วบ้าน
"ผู้เฒ่าหยวน มาแล้วทำไมไม่เข้ามาล่ะ"
หยวนลี่สิงถึงกับเดินเข้ามาในบ้าน ยิ้มแฉ่งทั้งหน้าพูดว่า
"คุณเสินหล่อเหนื่อยมาไกล ข้า... ผมกลัวรบกวนช่วงพักผ่อนของคุณ"
อู๋ไป๋ยิ้มอย่างเงียบ ๆ แล้วชวนหยวนลี่สิงให้นั่ง
หยวนลี่สิงโบกมือ กล่าวว่า
"ตอนนี้คุณเสินหล่อว่างหรือเปล่าครับ"
อู๋ไป๋มองเขา "มีเรื่องอะไรเหรอ"
"ประมุขตระกูลอยากพบคุณครับ"
อู๋ไป๋ตะงึกน้อย ๆ
"ข่าวที่คุณเสินหล่อนำมาฝากไว้ ประมุขให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก จึงให้ผมมาเชิญคุณไปพบครับ"
ใจอู๋ไป๋อดรู้สึกยินดีไม่ได้ แม้กระทั่งประมุขตระกูลหยวนถึงกับตื่นตัว ย่อมหมายความว่าแผนของเขาเริ่มเห็นผลแล้ว
"นำทางเลย"
"คุณเสินลั่ว เชิญครับ!"
หยวนลี่สิงพาอู๋ไป๋มาถึงเรือนรับรองที่กว้างขวางหลังหนึ่ง
แปลกตรงที่เรือนนี้ไม่มียามรักษาการแม้แต่คนเดียว
หยวนลี่สิงพามาถึงหน้าประตูห้องหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างเกรงใจ
"ประมุข คุณเสินหล่อมาถึงแล้วครับ"
เสียงทุ้มฟังดูน่าเกรงขามดังขึ้นจากข้างใน
"คุณเสินลั่ว เชิญเข้ามาพบหน่อย"
หยวนลี่สิงเปิดประตู อู๋ไป๋ก้าวเข้าไปข้างใน ส่วนหยวนลี่สิงไม่ได้ตามเข้าไปด้วย แล้วปิดประตูลง
คิ้วอู๋ไป๋ขมวดน้อย ๆ
เขาเดินไปพลางมองดูข้าวของรอบ ๆ
ภายในห้อง ติดผนังด้านหนึ่ง มีเงาร่างผอมบางที่ยืนหันหลังให้กับอู๋ไป๋ ดูเหมือนกำลังตั้งใจชื่นชมภาพวาดและตัวหนังสือบนผนัง
อู๋ไป๋ใจสั่นวูบ