หมู่จิ่วโจวกับพวกถูกขังอยู่ใต้ดินหลายวันแล้ว
ดีที่ยังไม่ขาดอาหารและน้ำ เพราะในแหวนมิติของเขามีเสบียงกับน้ำสะอาด
แต่อาการของอู๋ไป๋ไม่ดีขึ้นเลย ทำให้พวกเขาร้อนใจเป็นอย่างมาก
“แกร๊ก!”
ทันใดนั้น เสียงเบา ๆ ก็ทำให้หมู่จิ่วโจวและอาธีน่าหันไปมองทันที
เห็นผิวหนังที่ดำคล้ำบริเวณหน้าผากของอู๋ไป๋แตกออกจากกัน
แล้วก็มีเสียงดังเบา ๆ อีกครั้ง!
เปลือกแข็งขนาดเท่าฝ่ามือเด็กเล็กหลุดร่วง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนด้านใน
หมู่จิ่วโจวกับอาธีน่ามองหน้ากัน สายตาเต็มไปด้วยความดีใจ
ไม่ว่าจะยังไง ในที่สุดอู๋ไป๋ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว
จากนั้น เสียงแตกปริก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย
เปลือกแข็งหลุดร่วงจากตัวอู๋ไป๋ทีละชิ้น ๆ เผยให้เห็นผิวที่เนียนนุ่มดั่งหยก
เหมือนไข่ต้มที่ปอกเปลือก
อาธีน่ารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังให้
ไม่นาน เปลือกแข็งด้านหน้าของอู๋ไป๋ก็หลุดออกหมด เหลือเพียงด้านหลัง
ดูเหมือนอาธีน่าจะมองการณ์ไกลจริง ๆ เพราะตอนนี้อู๋ไป๋ตัวเปลือยเปล่า
หมู่จิ่วโจวมองอู๋ไป๋อย่างเคร่งเครียด แล้วตะโกนเรียก: “อู๋ไป๋ อู๋ไป๋…”
เหมือนอู๋ไป๋จะได้ยิน เขาลืมตาขึ้นมาทันใด แต่กลับมีเปลวเพลิงสีแดงสองสายพุ่งออกจากดวงตา น่าหวาดกลัวยิ่งนัก
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แสงสว่างไหลเวียนอยู่บนผิวหนัง
ผ่านไปนาน เปลวเพลิงสีแดงในดวงตาก็จางหายไป
เขามองไปรอบ ๆ เห็นเศษเปลือกเต็มพื้น แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง