“ฉันก็รู้จักเหรอ?”
ซีเหมินหยุนอี้จ้องมองเด็กหนุ่มชุดขาวอย่างไม่กะพริบ
เสียวชิงเสริมขึ้นมา “พวกเราเคยอยู่ด้วยกันมานานแสนนาน นายลืมไปแล้วเหรอ?”
“นายก็รู้จักฉันเหรอ?”
ซีเหมินหยุนอี้มึนตึ้บ
เขามองเด็กหนุ่มชุดขาวตรงหน้า เสียวชิงบอกว่าพวกเขาเคยอยู่ด้วยกันมายาวนาน แล้วทำไมเขาถึงไม่มีความทรงจำเลยสักนิด?
เสียวชิงมองมาที่เขา “ไง ไม่ใช่นายลืมไปแล้วใช่ไหม?”
“ฉัน……” ซีเหมินหยุนอี้ลูบหัวแกะเกร็ดไม่หยุด
เด็กหนุ่มชุดขาวเดินเข้ามา “เหลียงหย่วน ไม่ใช่นายลืมฉันไปจริง ๆ ใช่ไหม?”
ซีเหมินหยุนอี้หน้ามืดตาลาย
เขานึกไม่ออกจริง ๆ
เสียวชิงมองมา “หรือว่าสมองนายจะเสียแล้ว?”
“ฉัน……นายต่างหากที่สมองเสีย ฉันจำได้สิแน่นอน”
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะฮาๆ กางแขนออก “พี่ชาย ไม่เจอกันนาน มากอดกันหน่อย”
เด็กหนุ่มชุดขาวยื่นดับจี้ที่อกเขา ขัดขวางไม่ให้เข้ามาใกล้ พลางพูดเล่น ๆ ว่า “รอให้นายนึกได้ว่าฉันเป็นใครก่อนค่อยว่ากัน”
ซีเหมินหยุนอี้เริ่มสงสัยตัวเอง เพราะอะไร หรือสมองตัวเองจะเสียจริง ๆ?
อู๋ไป๋ยิ้ม “ไปกันเถอะ ไปหาที่พักก่อน”
ทุกคนเดินออกจากตรอก
ซีเหมินหยุนอี้กระซิบเบา ๆ “เฒ่าอู๋ เขาน่ะเป็นใครกันแน่?”
“นี่นายไม่ได้บอกว่านึกออกแล้วเหรอ?”
“ฉัน……โอเค ฉันยอมรับ สมองฉันมันคงมีปัญหา เรื่องเขาไม่มีความจำเลยสักนิด”
อู๋ไป๋พูดเสียงดัง “งั้นก็ดี ฉันกำลังจะช่วยเธอทบทวนความจำพอดี แถมได้แนะนำพี่ชายคนนี้ให้เฟิงเยว่กับเจียงติงหลิงรู้จักด้วย”