อู๋ไป๋กับพวกลงมาข้างล่าง ซีเหมินยุนอี้บอกว่าสั่งอาหารไว้แล้ว
แต่พออาหารมาเสิร์ฟทุกคนมองไป ก็ล้วนแต่เป็นของมื้อผัก ไม่มีเนื้อสัตว์สักอย่าง
"พวกเราเป็นเพื่อนกันทั้งหมด ตอนนี้ฉันอยู่ในช่วงบำบัด ก็รบกวนพวกนายกินผักไปพร้อมฉันหน่อยนะ"
ซีเหมินยุนอี้พูดอย่างมีเหตุผลสมบูรณ์
"นายเป็นกระต่ายคนเดียวพอ อย่าเอาพวกเรามาเลี้ยงเป็นกระต่ายด้วย"
เชียวชิงว่าพาด
อู๋ไป๋เรียกพนักงานมาสั่งอาหารเนื้อสัตว์อีกไม่กี่จาน
"พวกนายนี่มันไม่ซื่อเลย" ซีเหมินยุนอี้พูดอย่างโมโห
แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครสนใจเขา
อู๋ไป๋มองไปที่เสวียนอีเหริน "ตอนนี้พ่อนายคงรู้แล้วสินะ"
เสวียนอีเหรินพยักหน้า
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
"ทำหน้าอะไรของนายน่ะ"
"หน้าฉันมีปัญหาอะไรเหรอ"
"นายทุกครั้งที่จะคำนวณคนอื่น ตาจะหรี่ลงเองโดยไม่รู้ตัว"
อู๋ไป๋ลูบจมูก "เหรอเหรอ"
"อย่าคิดไปเอง ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ"
เสวียนอีเหรินมองเขาอย่างกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม เหมือนจะพูดว่า 'นายไม่ใช่เหรอ'
อู๋ไป๋หน้าไม่แดงใจไม่เต้น เขาก็แค่คำนวณฮ่องเต้ไปแล้ว แล้วยังไง?
ไม่มีอะไรผิดพลาด สองผู้อาวุโสสกุลเสวียนก็คงจะตามมา
เฒ่าฮ่องเต้นั่นคิดว่าตัวเองฉลาด ใช้เรื่องความปลอดภัยของเขาเป็นข้ออ้าง ไม่ยอมให้สองผู้อาวุโสสกุลเสวียนตามมา คิดว่าเขาโง่เหรอ
ศาสตร์การซ่อนกายของสองผู้อาวุโสสกุลเสวียนเก่งกาจมาก
เขาอยู่ฝ่ายสว่าง สองผู้อาวุโสอยู่ฝ่ายมืด คนตระกูลหม่าจะไม่มีทางรู้
นายไม่ให้ ก็อย่าโทษฉันที่คำนวณนาย
ผู้เข้มแข็งสองคนขั้นต้าหลัวจินเซียนสมบูรณ์แบบ มันหอมกว่าผู้เข้มแข็งร้อยคนขั้นเซียนสวรรค์กับจินเซียนอีกมาก