ซีเหมินอวิ๋นอี้ตาเหลือกขาว จวนจะถูกรัดคอตาย
ไอ้สารเลวอู๋ไป๋นี่ จงใจชัด ๆ
เขาระดมพลังอยากสะบัดโซ่ชีวิตมรณะให้ขาด แต่มันเปล่าประโยชน์
"อู๋... อู๋..."
อู๋ไป๋ก้มหน้ายิ้ม "แกอู้อะไรอยู่เนี่ย? โอ๊ะ... มันไปพันคอได้ยังไง นี่แกจะเอาชีวิตมาเซ่นป้ายนี่หว่า"
โซ่ชีวิตมรณะขยายตัว เปลี่ยนไปพันเอวซีเหมินอวิ๋นอี้แทน
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถึงได้สูดลมหายใจ หอบแฮ่ก ๆ เหมือนเครื่องสูบลมเก่า ๆ "อู๋ไป๋ แกจงใจชัด ๆ เลย"
พูดไม่ทันจบก็ร้องลั่นขึ้นมา
วินาทีถัดมา พุ่งชนยอดไม้โบราณต้นหนึ่งโดยตรง
อู๋ไป๋ ฉันจะฆ่าแก
ซีเหมินอวิ๋นอี้เดือดจัด ตะโกนด้วยความโกรธแค้น
อู๋ไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า สะบัดปีกคู่ เร่งความเร็วพรวดพราด ดุจลำแสงหนึ่งที่ฉีกผ่านฟ้า
ด้วยความเร็วที่สูงเกินไป ซีเหมินอวิ๋นอี้ทั้งร่างเลยลอยอยู่ในระดับเดียวกับอู๋ไป๋
กระแสลมกรรโชกแรงจนแก้มเจ็บ ซีเหมินอวิ๋นอี้สบถพลางสร้างเกราะพลังคุ้มกายห่อหุ้มตัวเองไว้
แต่ว่า ไอ้หมอนี่ซีเหมินอวิ๋นอี้เก่งนักเรื่องหาความสุขท่ามกลางความทุกข์
เขากระตุกโซ่ชีวิตมรณะ เห็นอู๋ไป๋หันกลับมา ก็ยื่นมือชี้ไปทางซ้าย
อู๋ไป๋เข้าใจในทันที บินมุ่งหน้าไปทางซ้าย
ซีเหมินอวิ๋นอี้ดึงโซ่ชีวิตมรณะ สะบัดสองสามที ก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น "ยี่ห้อ ยี่ห้อ ยี่ห้อ..."
มุมปากอู๋ไป๋กระตุก พุ่งทะลุผ่านยอดเขาแห่งหนึ่งไป
ตู้ม!
ยอดเขาถูกซีเหมินอวิ๋นอี้ที่อยู่ด้านหลัง พุ่งชนจนระเบิดกระจุย