ชายวัยกลางคนมองดูอู๋ไป๋พุ่งเข้ามาเร็วดั่งสายฟ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แสงทองวาบหนึ่งในมือ นั่นคือยันต์สีทองครึ่งแผ่น
ยันต์ลุกไหม้ขึ้นเอง
แสงทองอันระยับก่อตัวเป็นโล่ป้องกันห่อหุ้มชายวัยกลางคนเอาไว้
อู๋ไป๋ยิ้มเยาะ ฟันดาบกว้างเข้าไปตรง ๆ
"แตกให้ฉัน!"
"เกรี้ยว!"
ดาบกว้างฟันลงบนโล่แสงทองอย่างหนักหน่วง
โล่ไม่แตก กลับเป็นอู๋ไป๋เองที่ถูกแรงสั่นสะเทือนจนกระเด็นถอยหลังไป
"อู๋เก่า เป็นอะไรไหม?"
อู๋ไป๋ทรงตัวได้ ส่ายหน้า
โล่แสงทองนี่ไม่ธรรมดา มันสะท้อนพลังของเขากลับมาได้ด้วย
ชายวัยกลางคนหลบอยู่ในโล่ มองอู๋ไป๋อย่างดูถูก แล้วใจเย็น ๆ หยิบยาออกมารักษาบาดแผลที่มือ
ซีเหมินหยุนอี้ผนึกมือ
ปราณอัปมงคลรวมตัวเป็นรอยฝ่ามือยักษ์ฟาดเข้าไป
"เกรี้ยว!"
รอยฝ่ามือปะทะเข้ากับโล่แสงทอง
โล่ไม่ขยับแม้แต่น้อย แต่รอยฝ่ามือกลับถูกแรงสั่นสะเทือนจนระเบิดกระจาย
"...เฮ้ย!"
ซีเหมินหยุนอี้ถูกแรงกระแทกจนปากหยาบคายเต็มไปหมด กระเด็นถอยหลังไป
ชายวัยกลางคนรักษาแผลที่มือไปพลาง มองอู๋ไป๋ไปพลาง "นายก็มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ คราวนี้ฆ่านายไม่สำเร็จ ถือว่านายโชคดี"
"อู๋ไป๋ อย่ารีบดีใจ เวลายังเหลืออีกยาว เราค่อย ๆ เล่นกัน"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทุกครั้งจะมีคนคอยปกป้องนาย"
ดวงตาอู๋ไป๋เย็นเยียบ
ศรชีวิตมรณะปรากฏในมือ
เหนี่ยวคันธนู ง้างสายจนเต็มวงกลม
"ฟิ้ว!"
ลูกศรยาวหลายเมตรกลายเป็นแสงดำพุ่งออกไป ปะทะเข้ากับโล่แสงทอง
ผลคือลูกศรถูกแรงสั่นสะเทือนจนระเบิดกระจาย โล่แสงทองยังคงสมบูรณ์ไม่เสียหาย