อู๋ไป๋ลูบจมูกตัวเองอย่างอาย ๆ แล้วหัวเราะขื่น ๆ "ตอนแรกฤทธิ์ยาไส้หมาตัวนี้ไม่ได้แรงขนาดนั้น"
"ตอนที่พี่หมู่ยังอยู่แค่ขั้นสวรรค์ ฉันใส่ยาตัวนี้ให้เข้าไปแล้ว เขาก็แค่ตัวอ่อนปวดเมื่อย ไม่สามารถหมุนเวียนพลังได้เท่านั้นเอง"
"แต่เมื่อกี้ฉันเกือบเป็นลม คงเป็นเพราะเหยียนอู๋ซวงกับหลินหัวไฟจับได้ แถมยังแอบทำอะไรสักอย่างเพิ่มฤทธิ์ยาเข้าไปอีก"
คนทั้งบ้านมองอู๋ไป๋อย่างพูดไม่ออก
แต่ก็แอบสงสัยกันว่า ทำไมเหยียนอู๋ซวงกับหลินหัวไฟถึงใจดีกับอู๋ไป๋ขนาดนี้
นี่มันแอบวางยาชัด ๆ แต่พวกเขากลับไม่โกรธเกรี้ยว แถมยังเล่นตามกลยุทธ์ลงทัณฑ์อู๋ไป๋กลับอีกต่างหาก
"ไอ้อู๋ นายนี่มันหาเรื่องตายจริง ๆ นะเนี่ย"
อู๋ไป๋หัวเราะขื่น ๆ "พวกผีเฒ่าพวกนี้ ใจปัญญามันเหมือนปีศาจทุกตัว จะคิดกลเอาเปรียบพวกมันยากจริง ๆ"
ขณะเดียวกันนั้น ไป๋สู้หลินกับจู่ซิ่วจือก็รีบเดินออกมาด้วยความใจร่อน
ธิดามังกรน้อยกลับคืนร่างเดิมแล้ว
ทั้งสองมองไปรอบ ๆ หาเงาหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนไป๋เสี่ยวจวี๋ไม่พบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"หญิงสาวนางชิงเอ๋อร์กลับไปแล้วหรือเปล่า?" ไป๋ซู่หลินถาม
ทุกคนหันมามองอู๋ไป๋
คิ้วดาบของอู๋ไป๋ขยับขึ้นเล็กน้อย แล้วถอดหายใจยาว
เขาอยากจะบอกความจริงกับคนชราทั้งสอง
แต่เห็นวัยวุฒิของทั้งคู่แล้ว ในที่สุดก็กลืนคำกลับลงไป
ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะหลอกคนชราทั้งสอง แค่ว่าอายุกับสภาพร่างกายของพวกเขาแบกรับการกระแทกซ้ำสองครั้งไม่ไหว
ถ้าพวกเขารู้ว่ากระดูกของไป๋เสี่ยวจวี๋ถูกคนขโมยไป คงบ้าไปพอกัน
"พ่อ แม่ครับ หลงชิงเอ๋อร์เดินทางกลับไปแล้ว"
เห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของคนชราทั้งสอง อู๋ไป๋ใจไม่อยู่ จึงเสริมอีกหนึ่งประโยค "แต่หลงชิงเอ๋อร์บอกว่า ถ้ามีเวลาจะกลับมาเยี่ยมพวกคุณ"
"จริงเหรอ?"
ดวงตาของคนชราทั้งสองมีแสงส่องประกายขึ้น วิญญาณก็ดีขึ้นมาก
อู๋ไป๋ตอบรับเสียงในลำคอ แล้วพยักหน้า
ปลอบคนชราทั้งสองเสร็จ อู๋ไป๋ก็พาซีเหมินยุนอี้กับเซียวชิงมาที่ภูเขาเฟิ่งหมิง
ทั้งสามเดินมาถึงสุสานของไป๋เสี่ยวจวี๋ด้านหลังภูเขา
อู๋ไป๋เปิดฝาโลงศพอีกครั้ง
ข้างในโลงว่างเปล่า โครงกระดูกที่เขาลงมือฝังด้วยตัวเองได้หายไปแล้ว
คงไม่ต้องคิดมาก ศพของกู่อี้หางและพวกที่ฝังไว้แถวนี้ คงหายไปเหมือนกัน