“งั้นก็ระวังตัวหน่อยล่ะ อย่าโดนพวกนี้ฆ่าตายนะ”
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วกลั่นแกล้งประชด
คนที่เข้ามาได้ในโลกเสวี่ยนเทียนไม่มีใครใจดี สี่ห้าสิบคนร่วมมือกัน แถมทุกคนมือมีของวิเศษ พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นมหาศาล ไม่ใช่จับง่าย ๆ
เสวี่ยม้อเฉินหัวเราะเยาะ “วางใจ ฉันไม่มีทางทำให้นายสมหวังหรอก”
มุมปากอู๋ไป๋ยกขึ้นนิด ๆ ร่างแลบหลบมือยักษ์หมึกเลือดที่กระหน่ำลงมา
“คิดว่าฉันกลัวแกงั่นเหรอ”
ปราณแท้จริงสามสีคุกกรุ่น ไหลมารวมกันที่กำปั้นของอู๋ไป๋
หมัดกระหน่ำออกไป แรงปืนคลั่งบาน
แสงหมัดสยองปะทะกับมือยักษ์หมึกเลือดโดยตรง
“บึม!”
พายุพัดกระหน่ำ ฝ่ามือของมือยักษ์หมึกเลือดโดนแสงหมัดเจาะเป็นรูโหว่โดยตรง
ความกดดันที่น่าสะพรึงพุ่งเข้ามา
มือยักษ์อีกข้างกวาดพุ่งเข้าหาอู๋ไป๋
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ ลายเส้นประหลาดสีทองมืดบนผิวกายเป็นประกายวาบ พุ่งชนเข้าไปโดยตรง
เสียงดังสนั่น!
มือยักษ์หมึกเลือดถูกอู๋ไป๋ชนแตกกระจายจนหนึ่งนิ้วมือยักษ์หักสุญ
แต่นิ้วอีกนิ้วปาดเข้าที่ตัวอู๋ไป๋ ทำให้เขาถูกปัดหมุนควงกลางอากาศกระเด็นออกไป
“แรงนี่ไม่เบาเลยนะ”
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะหนึ่งเสียง
“แกไหวไหม? ไม่ไหวก็สลับกันเถอะ”
เสวียนโม่เฉินหนึ่งฝ่ามือสะบัดชายหนุ่มที่ฝึกถึงเซียนสวรรค์ขั้นสมบูรณ์จนกระดูกหักเส้นเอ็นขาด กระเด็นออกไป
แล้วหันมามองอู๋ไป๋ด้วยสายตาเล่นตลก
“วูบ!”
คมดาบแหลมคมหนึ่งสายพุ่งเข้าโจมตี
เสวี่ยม้อเฉินร่างแลบรีบหลบ
“โป๊ะ!” เชิงเสื้อของเขาโดนพลังดาบเฉือนขาดไปหนึ่งชิ้น
ใบหน้าเสวี่ยม้อเฉินดำสนิททันที เขาเกลียดคนอื่นทำเสื้อผ้าของเขาสกปรกที่สุด ยิ่งโดนเฉือนขาดด้วยดาบเดียวยิ่งทนไม่ได้
“ขั้นเซียนทองชั้นต้น แถมยังมีของวิเศษในมือ เสวียนโม่เฉิน นายต้องระวังตัวนะ เดี๋ยวดาบหน้าที่เฉือนอาจไม่ใช่เชิงเสื้อนายแล้ว แต่เป็นศีรษะของนาย”
“หึ ศีรษะของฉันน่ะ ไม่ใช่ใครอยากได้ก็จะได้หรอก?”
เสวี่ยม้อเฉินส่งเสียงหึหึ ชี้นิ้วขึ้นแตะ ดาบยาวหนึ่งเล่มฟันออกไปเร็วดั่งสายฟ้า
“ตึง!” เสียงดังกริบ ประกายไฟสาดกระเซ็น
เยาว์ชายขั้นเซียนทองชั้นต้นแม้จะมีของวิเศษในมือ ก็ยังถูกสะบัดกระเด็นออกไป
เสวี่ยม้อเฉินมือประกอบอาคมดาบ ชี้ลอยอีกครั้ง
ดาบยาวอีกเล่มกลายเป็นแสงเย็นยิงออกไป
“เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันดังหูแทบหูดับ