อู๋ไป๋กินมันฝรั่งทอดหนึ่งถุง ดื่มโค้กหนึ่งกระป๋อง และเล่นจนพอใจแล้ว
เขาขยับร่างกายเบา ๆ
มองฝ่ามือยักษ์แห่งหมอกเลือดที่ฟาดประชิดมา ก็หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
พลังอาคมทั่วร่างสั่นคลอน
หมัดหนึ่งกระแทกออกไป
แรงหมัดสยองราวกับมังกรร้ายคำราม พุ่งทลายไปยังฝ่ามือยักษ์หมอกเลือดพร้อมพลังทำลายล้างที่น่าขนลุก
"บึม!"
หมัดนี้ราวกับกอไม้แห้งถูกเผาไหม้ ทำให้ฝ่ามือยักษ์หมอกเลือดระเบิดกระจายในทันที
อู๋ไป๋สั่นการของญาณขึ้นเพียงเล็กน้อย
คมดาบสังหารนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ก่อตัวเป็นมังกรยักษ์พุ่งกลืนไปยังฝ่ามือยักษ์หมอกเลือดอีกข้าง
"บึม!"
ฝ่ามือยักษ์หมอกเลือดอีกข้างถูกคมดาบสังหารทำลาย กลายเป็นหมอกเลือดสีแดงคลุกรุ่มเต็มฟ้า
"ยังจะรวมร่างอีกเหรอ?"
อู๋ไป๋ส่งเสียงฮึดเย็น ๆ
ชั่วขณะนั้น เพลิงอัคคีสามพันที่น่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกจากร่าง ราวกับคลื่นยักษ์ถล่มไม่หยุด
หมอกเลือดที่รวมตัวกันเพื่อก่อร่างฝ่ามือยักษ์ถูกเพลิงอัคคีสามพันกลืนกินและหลอมละลายไปหมดสิ้น
ไม่นานนัก หมอกเลือดทั้งหมดก็หายสิ้น แม้แต่ท้องฟ้าก็กลับใสสะอาด
เพลิงอัคคีสามพันสลายจางหาย
อู๋ไป๋ยืนหยุดกลางอากาศ มองเสวยโม่เฉินด้วยรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่าขำหรือไม่ขำ
เสวยโม่เฉินชำเลืองมองอู๋ไป๋ แววตาหดเกร็งเล็กน้อย
นี่ไอ้เปลวไฟอะไร? แม้แต่เขายังรู้สึกถึงภัยคุกคามรุนแรง
ไม่คิดว่าฝ่ามือยักษ์หมอกเลือดทั้งสองข้างจะถูกอู๋ไป๋ทำลายพินาศจนสิ้นซากได้ง่ายดายขนาดนี้
สายตาอู๋ไป๋กะพริบวาบ มองเสวยโม่เฉินที่กำลังถูกรุมโจมตี ในใจครุ่นคิดว่าจะเข้าไปช่วยไหม?