br />พออู๋ไป๋พูดถึงผู้เฒ่ากุ้ย ดวงตาที่สว่างไสวของฮัวชิงอู่ก็หมองลงทันที
เธอกับผู้เฒ่ากุ้ยรักใคร่กันเหมือนพ่อลูก
สมัยยังอยู่บนโลก ผู้เฒ่ากุ้ยเป็นคนคอยปกป้องเธอตลอดมา
หลายครั้งที่เธออยากพาผู้เฒ่ากุ้ยมายังทวีปบำเพ็ญเซียน แต่ผู้เฒ่ากุ้ยไม่ยอมเด็ดขาด
ฮัวชิงอู่มองไปที่จิงหง "ส่งพวกเขากลับโลก"
จิงหงเข้าใจดีถึงความผูกพันระหว่างฮัวชิงอู่กับผู้เฒ่ากุ้ย
เธอพยักหน้าเบา ๆ
"งั้นฉันจะส่งพวกคุณกลับตอนนี้เลย"
"ลุงอู๋ไป๋ อยู่ต่ออีกสักสองสามวันไหม ฉันจะพาไปเที่ยวให้สนุก"
ชู่หมู่ไม่อยากให้อู๋ไป๋ไปเลยสักนิด
อู๋ไป๋ขำขื่อในใจ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากอยู่ แต่ฉันกลัวตายนะโว้ย
สักวันหนึ่งพลาดมือ อาจโดนผู้หญิงบ้าอย่างหงหลิงลอบฆ่าตายก็ได้
ไอ้กิเลนไฟกับเหยียนอู๋ซวงสองคนนี่ก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี เมื่อสองคนนี้ยั่วไฟ จะรู้ได้ไงวะว่าคนพวกนี้จะรังแกเขายังไง
ที่สำคัญที่สุด เขาไม่มีเวลาให้เสียเปล่ามากนัก
อยู่บนโลกได้ไม่นาน ก็ต้องรีบกลับไปยังทวีปเทพเผ่า
"วางใจเถอะ มีโอกาสแน่ ๆ"
อู๋ไป๋เดินไปตบไหล่เขาเบา ๆ "พอทุกอย่างจบลง จะมีเวลาให้มาพบกันอีกเพียบ"
ชู่หมู่พยักหน้าอย่างไม่อยากจาก
จิงหงโบกมือเรียวเบา ๆ
แสงวาบ โถงใหญ่ปรากฏกรงที่สานจากกิ่งไม้ต้นหนึ่ง
"เข้าไปสิ ฉันจะส่งพวกคุณกลับโลก"
อู๋ไป๋: "......ใช้อันนี้ส่งพวกเรากลับโลกเหรอ?"
จิงหงพยักหน้า "อย่าดูถูกกรงนี้นะ มันสานจากกิ่งของต้นไม้เทพแห่งภูต แข็งแกร่งจนทำลายไม่ได้ ฉันจะส่งพวกคุณกลับผ่านกระแสปั่นป่วนแห่งกาลอวกาศ"
"อู๋ไป๋ จะฝ่าฟันขีดจำกัดของตัวเองได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ "ขอบคุณ!"
จิงหงหยิบใบไม้สีเขียวที่ล้อมรอบด้วยแสงเจิดจ้าส่งให้อู๋ไป๋ "อันนี้เก็บไว้ให้ดี ณ วินาทีวิกฤตอาจช่วยชีวิตนายได้"
จากนั้นเธอยืดมือออก อุ้งมือปรากฏแส้ทองยาวราวหนึ่งนิ้ว
"นี่คือแส้วัฏจังหรที่หลอมจากเส้นด้ายวัฏจังหรของชู่สวิน ทนต่อความปั่นป่วนแห่งมิติว่างเปล่าได้ นายต้องใช้"