อู๋ไป๋อึดอัดจริง ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองถูกเอาเปรียบเต็ม ๆ
เขาว่ากันว่าคนตายแล้วหนี้ก็ระงับ
แล้วทำไมหนี้ที่เขาค้างไว้ในชาติก่อนถึงระงับไม่ได้ พวกนี้ยังจำได้แม่นยำขนาดนี้?
จิงหงอารีนำอู๋ไป๋เข้าไปด้านใน
ทุกคนนั่งลงเป็นที่เรียบร้อย ไป๋เซี่ยงเสิร์ฟน้ำชามา
จิงหงยิ้มบาง ๆ ว่า "เชิญดื่มชา"
"ขอบคุณ!"
อู๋ไป๋จิบชาเบา ๆ แล้วเปิดปากทันที "ธิดาเซียนจิงหง ตอนนี้ฉู่สวินไม่อยู่ เราก็ไม่ควรรบกวนนาน รบกวนฝากคนส่งพวกเรากลับโลกได้ไหม?"
"ลองนับเวลาดู ฉู่สวินก็เกือบจะกลับแล้ว ไม่รอเขาเหรอ?"
อู๋ไป๋หัวเราะขื่น ๆ ในใจ รออะไรล่ะ... รอจนฉู่สวินกลับมา ก็คงโดนผู้หญิงหงลิงนี่จัดการอำพรางตายไปก่อนแล้ว
ผู้หญิงคนนี้มองเขาราวกับมองฆาตกรผู้สังหารพ่อ
"ไม่ล่ะ เร็วหรือช้าก็ต้องเจอกันอยู่ดี ไม่รีนอยู่ช่วงนี้"
"คราวนี้เราก็ตั้งใจจะกลับโลกอยู่แล้ว แค่โก่วตี้ดื่มมากไปหน่อย ความบังเอิญเลยพาพวกเรามาติดที่นี่"
จิงหงพยักหน้าเบา ๆ "โก่วตี้สบายดีไหม?"
"เอ่อ..." อู๋ไป๋หัวเราะแห้ง "ดูท่าทางคงไม่ค่อยสบายดีเท่าไหร่"
จิงหงยิ้มหวาน หันไปมองไป๋เซี่ยง "ให้อิ๋นอิงไปดูโก่วตี้หน่อย เขาช่างพูด ไปคุยเล่นคลายเบื่อให้โก่วตี้ได้"
ไป๋เซี่ยงก้มตัวลง "นายหญิง ตอนนี้อิ๋นอิงอยู่ระหว่างถูกขัง"
"ปล่อยเขาออกมา แล้วให้ไปขังที่แดนวัฏฏะแทนก็แล้วกัน"
"ครับ!"
อู๋ไป๋มองออกแล้วว่า ฉู่สวินไม่อยู่ ที่ภูเขาเมิ่งอวี่นี้จิงหงพูดได้ทุกอย่าง
เอ๊ะ ไม่ใช่ ตามที่ฉู่มู่เล่า ยังกับแม้ฉู่สวินจะอยู่ ที่ภูเขาเมิ่งอวี่ก็เป็นจิงหงที่พูดได้ทุกอย่างอยู่ดี
ฉู่มู่พูดไม่ผิดจริง ๆ ฉู่สวินคนนี้ก็เจ๊กจริง ๆ ...นอกจากภรรยาสาวสวยสามคน ยังมีสาวสนิทอีกไม่น้อย
เทียบกันแล้ว ตัวเองนี่ถือว่าเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ชัด ๆ
"อู๋ไป๋ อาจารย์ฉันสบายดีไหม?"
อู๋ไป๋สะดุ้ง "อาจารย์เธอ?"