อู๋ไป๋ออกจากเซินหลัวเฉิง มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองเสินลั่ว
เรือใหญ่พุ่งฝ่าก้อนเมฆหมอก แล่นไปอย่างรวดเร็ว
อู๋ไป๋มองเหล่าขุนเฒ่าใจร้ายที่กระจายตัวอยู่ทั่วเรือด้วยความช่วยไม่ได้
เขาอ้อนวอนปากหวานเท่าไร พวกเฒ่าก็ไม่ยอมเข้าไปอยู่ในหอกาลเวลาสักที
อู๋ไป๋เข้าใจความกังวลของพวกเขาดี
ใครจะไปวางใจให้คนอื่นเก็บตัวเองเข้าไปในวัตถุวิเศษได้ล่ะ
เมื่อคิดว่าพวกเขาเพิ่งรู้จักกัน ยังไม่สนิทกันสักเท่าไร
อู๋ไป๋จึงเริ่มสอนเหล่าเฒ่าเล่นหมากรุกจีน
ผลคือพวกเฒ่าติดใจหนัก ถึงกับลืมการบำเพ็ญเพียรไปเลย
แต่หมากรุกก็มีแค่ชุดเดียว
เสวียนกวนกับเสวียนอูจิ้งเล่นกันไม่เลิกรา คนอื่นไม่มีทางได้เล่นบ้างเลย
อู๋ไป๋มีความคิดขึ้นมา
เขาปรับโต๊ะเก้าอี้ให้เรียบร้อย
เสียงเคาะตุบปั๊บ!
เหล่าเฒ่าถูกดึงดูดมาราวกับฝูง
เสวียนไคเทียนถามอย่างแปลกใจ "นี่มันอะไร"
"หมากผักชี"
เหล่าเฒ่ามองหน้ากันและตอบกัน ไม่มีใครเคยเห็น
"เอาไปทำอะไร"
อู๋ไป๋บอก "ไว้เล่นเพลิน ๆ มา เราสอนเอง"
วิธีเล่นหมากผักชีมีหลากหลาย อู๋ไป๋สอนพวกเขาแบบที่ง่ายที่สุดคือแบบตกลูกชนะเลย
เหล่าเฒ่าเรียนรู้ได้เร็วมาก และก็ติดใจอย่างรวดเร็วเช่นกัน
สิบคน สองคนเล่นหมากรุก ที่เหลือแปดคนแบ่งกันเป็นสองโต๊ะ
เหล่าเฒ่าเก่งเองโดยไม่ต้องมีครู ยังเล่นกันแบบมีเดิมพันอีก
พวกเขาไม่ได้เล่นกันเรื่องเงิน สิ่งที่ชนะได้คือสมุนไพร เม็ดวิญญาณ และสิ่งทำนองนั้น
"เอานี่ ของขวัญให้หนู่"
เฒ่าคนหนึ่งยิ้มแฉ่งทั้งหน้า โบกมือเบา ๆ
ยาวิเศษขั้นกลางสองต้นพุ่งตรงมาหาอู๋ไป๋