พนักงานตัดสินบอกอู๋ไป๋ว่า เขารู้แค่ว่าทูตผีมืด ทูตปีศาจนรก และเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างผีรับใช้ล้วนยังอยู่
และอีกอย่าง คือไท่เอ่าผู้ดูแลสำนักวัฏฏะสงสาร กับเฉิงหวงแห่งสำนักนรก ซึ่งมีฐานะเทียบเท่ากับเขา ต่างก็อยู่ที่แดนเซียนทั้งคู่
แน่นอน ยังมีหยวนเสี่ยวจวี๋อีกด้วย
แต่พนักงานตัดสินไม่รู้ว่าหยวนเสี่ยวจวี๋มีสถานะอะไรอยู่ในนิกายฮ่องเต้นรก?
ดวงตาของอู๋ไป๋แลบแลบ เหล่าผีรับใช้เขาไม่ได้กังวลเลย สู้ไม่ได้ก็หนีได้อยู่แล้ว
แต่ไท่เอ่ากับเฉิงหวงไม่เหมือนกัน ทั้งคู่มีฐานะเทียบเท่าพนักงานตัดสิน เห็นได้ว่าพลังฝึกตนอย่างน้อยก็ขั้นเซียนลึกลับ
เขาไม่มีเกล็ดมังกรเหลืออยู่แล้วที่จะใช้รับมือทั้งสองคนนี้ ถ้าโผล่เจอขึ้นมา หนทางหนีอาจไม่มีเลยด้วยซ้ำ
กลับเมืองเซินหลัว ไปขอกำลังเสริม
อู๋ไป๋ไม่แม้แต่จะบอกลา ตัดสินใจออกจากตระกูลหยวนทันที
เดินทางกลางวันกลางคืน ไม่หยุดพัก
หลายวันต่อมา อู๋ไป๋ก็กลับมาถึงเมืองเซินหลัว
เสวียนอิ่นกลับมาแล้ว
ที่ทำให้อู๋ไป๋ตื่นเต้นยิ่งกว่าคือ ฮ่องเต้แก่ครั้งนี้ใจกว้างจริง ๆ
เขาส่งผู้ฝึกขั้นเซียนลึกลับมาสามคน และมหาเซียนต้าหลัวอีกเจ็ดคน
ตอนนั้นอู๋ไป๋ขอผู้แข็งแกร่งไป 20 คน ซึ่งไม่ได้รวมขั้นเซียนลึกลับเอาไว้
เซียนขั้นเซียนลึกลับหนึ่งคน เทียบเท่าขั้นต้าหลัวจินเซียนได้ถึง 100 คน
อู๋ไป๋จึงขอพบผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นทันที
เสวียนอีเหรินพาอู๋ไป๋มาที่ตำหนักลึกสุดของที่ว่าการประมุขเมือง
ผู้แข็งแกร่งทั้งหมดอยู่ที่นี่
อู๋ไป๋ก้าวเข้าไปในตำหนัก ก็เห็นชายชราสามคนกำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้