คนในหุบเขาถูกสังหารจนหมดสิ้น
หลินตั้นจวงและพวกถูกล้อมอยู่บนลานหินกลางเนินเขา
รอบทิศ ทั้งพื้นดินและกลางอากาศ ล้วนเป็นคนของเผ่าหิมะ
ผู้นำการล้อมครั้งนี้คือเซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้นสองคน ชื่อเหวยชื่อหนิงกับเหวยเฮ่าหราน
ทั้งสองมีตำแหน่งสำคัญยิ่งในเผ่าหิมะ
เหวยชื่อหนิงผอมบางราวไม้ไผ่ก้าวเดียว คิ้วเบาบาง ดวงตาเต็มไปด้วยความละโมบมองไปที่หลินตั้นจวง
"ทีท่า... ไม่คิดเลยว่าจักรพรรดินีแห่งเผ่ามารจะเป็นสาวงามหาได้ยากเช่นนี้ กลับไปกับข้า..."
เขาหยุดคิดใหม่ทันที ภาษาที่ใช้ก็เปลี่ยนเป็นแบบสมัยใหม่ "กลับไปกับฉันสิ ทำหน้าที่เตารมก็ยังไม่เลว"
เหวยชื่อหนิงเป็นคนติดในกามอย่างรุนแรง
ยิ่งฝึกสูง ยิ่งเห็นเรื่องชู้สาวเป็นเรื่องเล็ก
แต่เหวยชื่อหนิงไม่เหมือนใคร เขาหลงใหลเรื่องกามจนเป็นชีวิตจิตใจ สาวเผ่ามารที่ถูกมันทำร้ายมีไม่ถึงพันก็เกือบพัน
เหวยเฮ่าหรานหน้าตาธรรมดา เป็นคนใจดำเหี้ยมโหด แต่ไม่ติดอยู่ในเรื่องหญิง
กระนั้น เมื่อเห็นใบหน้างดงามเหนือคำบรรยายของหลินตั้นจวง แม้แต่กะเทยยังต้องเกิดใจปฏิกูล
หลินตั้นจวงนิ่งเฉย ไม่แสดงอารมณ์ให้เห็น
ในสถานการณ์แบบนี้ ความโกรธจะทำให้เธอเสียสติและคิดอะไรไม่ออก
ถึงจะอยากฉีกพวกนี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแค่ไหน แต่ตอนนี้หาทางหนีออกไปให้ได้สำคัญที่สุด
"พวกคุณตามฉันไปให้แน่น พอฉันบอกให้หนี อย่าลังเล"
หลินตั้นจวงกระซิบเสียงเบา
หอกมารในมือเธอชี้ตรงไปที่เหวยชื่อหนิง "เฒ่าจอมเก๋า กล้ารบกับฉันไหม?"
เหวยชื่อหนิงอึ้งไปชั่วครู่ แล้วหัวเราะก้อง
"เธอไม่มีคุณสมบัติต่อสู้กับฉันหรอก ฉันแนะนำให้ยอมจำนนซะ เชื่อฟังกลับไปทำหน้าที่เตารม ด้วยหน้าตาแบบเธอ ขอเพียงรับใช้ฉันให้พอใจ ฉันจะให้เธอมีชีวิตอยู่อีกสักหลายวัน"
หลินตั้นจวงหน้าเย็นชา พูดด้วยความรังเกียจ "อายุเท่าไหร่แล้วยังมีชีวิตอยู่ได้ไง แก่แล้วไม่ตายก็คือของเน่า เฒ่าจอมเก๋า กล้ารบกับฉันไหม ถ้ารับท่าของฉันไหว ฉันยอมจำนนเอง"
เหวยชื่อหนิงหัวเราะไม่หยุด
"ได้ เธอออกมือเถอะ ถ้าทำให้ฉันเจ็บแม้เส้นขนเส้นเดียว ฉันจะปล่อยเธอไป"
"เบิ้ม..."
ไอมารสยองขวางพวยพุ่งจากร่างของหลินตั้นจวง
ลำแสงดำพุ่งออกไปเป็นดวง ๆ รวมร่างเป็นลูกแก้วมารสีดำลอยอยู่รอบตัว