อู๋ไป๋เดินทางมาถึงภูเขาหลงจี้
"ลาวอ้าว เปิดประตูหน่อย"
ต่อหน้าพร่าเลือนไปแวบหนึ่ง อู๋ไป๋ก็มาปรากฏตัวในโลกภายในของอ๋าวหวงแล้ว
อ๋าวหวงนั่งอยู่หน้าโต๊ะหิน บนโต๊ะมีกระดานหมากที่เล่นค้างไว้กลางเกม กำลังศึกษามันอย่างตั้งใจ
"เด็กน้อย มาได้จังหวะพอดีเลย เข้ามาช่วยดูให้หน่อยสิ กระดานนี้ฉันคิดหาวิธีแก้อยู่นานแล้วก็ยังหาไม่เจอสักที"
อู๋ไป๋เดินเข้าไปมองหนึ่งครั้ง แล้วหยิบหมากขึ้นมากองหนึ่งโปรยลงบนกระดานตามสะดวก
"นายอย่ามาทำลายสิ......เอ๊ะ อ๋อ งั้นเองนี่เอง"
อ๋าวหวงตาโตด้วยความตกใจ ปรากฏว่าอู๋ไป๋ไม่ได้มาก่อกวน หากแค่ทำทีโปรยหมากลงไปเฉย ๆ ก็แก้กระดานตันนั้นได้เสียแล้ว
"นายเคยเห็นกระดานนี้มาก่อนใช่ไหม"
อู๋ไป๋พยักหน้า "อันนี้ฉู่สวินส่งมาให้นายใช่ไหม"
อ๋าวหวงอึ้งไปครู่หนึ่ง "ลืมไปว่าเด็กบ้านี่ฟื้นความทรงจำเมื่อก่อนมาแล้วบางส่วน"
พูดจบ อ๋าวหวงก็เก็บกระดานหมาย "ว่ามาสิ มาหาฉันมีเรื่องอะไร"
อู๋ไป๋ยื่นมือออกไป หอคอยเวลาปรากฏขึ้นในฝ่ามือ
"อธิบายหน่อยสิ ทำไมถึงขโมยของฉัน"
"นายเป็นหิวโดนตีรึไง อะไรนะ ขโมย? พูดจาไม่น่าฟังเลย......ฉันน่ะแค่ช่วยนายเก็บรักษาไว้"
"ช่วยเก็บรักษาก็ควรบอกให้ฉันรู้สิ ใช่ไหม"
อ๋าวหวงเม้มปาก หยิบชุดชงชาออกมา ชงชาไปพูดไปว่า "ตอนนั้นฉันค้นพบว่ามีคนลับ ๆ ล่อ ๆ ทำลายเส้นทางที่ฉู่สวินปูไว้ให้นาย ต้องการจะบีบให้นายเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม......ไม่มีทางเลือก ฉันเลยต้องเก็บหอคอยเวลาไว้ก่อน"
อู๋ไป๋กลอกตา ประเด็นนี้พวกเขาเคยคุยกันมาก่อนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เขามาก็ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ จึงเปลี่ยนเรื่องทันทีว่า "นายรู้มาตลอดว่าเสี่ยวเฟยอยู่ข้างฉันใช่ไหม"
"รู้สิ อีเด็กนี่ซื่อสัตย์ดี คอยปกป้องนายมาโดยตลอด"
คิ้วดาบของอู๋ไป๋ขมวดขึ้นเล็กน้อย "นายไม่ได้ติดตามเรื่องของเขามานานแค่ไหนแล้ว"
อ๋าวหวงคิดเล็กคิดใหญ่ "นานแล้ว ฉันจะตามเรื่องเขาไปทำไม เขาจะมาทำร้ายนายได้ไง"
"นายรู้ได้ไงว่าเขาจะไม่ทำร้ายฉัน"
อ๋าวหวงอึ้ง "เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น"
"ไม่มีอะไร แค่ถามหน่อย ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงดาวโลก ฝีมือของเขาอยู่ขั้นไหน"
"ขั้นกึ่งจักรพรรดิ ตอนนั้นฉันก็สังเกตเห็นเขาแล้ว"