"ทุกคนต้องชดใช้ให้กับทางเลือกของตัวเอง นี่คือราคาที่เขาต้องจ่ายเพราะความโลภในพลัง"
"ตอนนี้มีแค่สองผลลัพธ์ จะตาย หรือไม่ก็ถูกเผ่าวิญญาณอัคคีกลืนกิน ท่านผู้นำตระกูลหลิว อยากได้ลูกชายคนใหม่ไหม?"
อู๋ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
หลิ่วฉวนซื่อเจ็บปวดไปทั้งใจ ไม่รู้จะเลือกยังไง
"ท่านพ่อ ข้าผิดแล้ว! ข้าไม่ควรโลภในพลังที่ไม่ใช่ของตน... ได้โปรดให้อภัยลูกอกตัญญูด้วย"
หลิวเจียเฉิงเผยสีหน้าเด็ดเดี่ยว อยู่ ๆ ก็ยกฝ่ามือตบลงกลางกระหม่อมตัวเอง พลางร้องคำรามว่า "ไอ้สารเลว อย่าคิดว่าจะกลืนข้าได้ ตกลงนรกไปด้วยกันเถอะ"
"เจียเฉิง!" หลิ่วฉวนซื่อร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก โทสะและความเจ็บปวดจู่โจมเข้าที่หัวใจ เขากระอักเลือดเต็มตัวจนเปื้อนหลิวเจียหมิงไปทั้งร่าง
ทว่า มือของหลิวเจียเฉิงกลับหยุดชะงักเมื่ออยู่ห่างจากกระหม่อมของตัวเองเพียงไม่กี่เซนติเมตร สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ "ร่างนี้เป็นของข้าแล้วตอนนี้ อย่าคิดว่าลากข้าลงนรกด้วยกันได้ ฝันไปเถอะ"
ดูออกว่าเวลาที่หลิวเจียเฉิงรู้สึกตัวมีน้อยลงเรื่อย ๆ การควบคุมร่างเกือบจะตกไปอยู่ในมือของคนจากเผ่าวิญญาณอัคคีแล้ว
หลิวมู่ไป๋ร้อนใจถามว่า "อู๋ไป๋ ทำไงดี?"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย "วิญญาณของพวกมันผสานกัน ถ้าข้าฝืนลงมือ มันจะฆ่าหลิวเจียเฉิงในชั่วพริบตา"
หลิวเจียเฉิงมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาเย็นยะเยือก "เจ้านี่น่ารังเกียจจริง ๆ"
"บังเอิญ ข้าเองก็ไม่ค่อยชอบพวกผีสางนางไม้เหมือนกัน"