"อู๋ไป๋ ต่อให้เจ้าฆ่าข้าได้ก็แล้วไปอย่างไร? เจ้าก็ยังช่วยตระกูลหลิว เจียเฉิง ไม่ได้อยู่ดี"
คนของเผ่าเหยียนหลิงส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็น
อู๋ไป๋แววตาเย็นชา "อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนเจ้าจะแตกสลายทั้งวิญญาณ"
เสียงยังไม่ทันขาด ล้อสีดำสายหนึ่งพุ่งออกจากร่างอู๋ไป๋ หลังเสียงร้องโหยหวนน่าสังเวชดังขึ้น คนของเผ่าเหยียนหลิงก็แตกสลายทั้งวิญญาณอย่างสิ้นเชิง
อู๋ไป๋หันกลับมา พบว่าทุกคนมองเขาด้วยแววตาประหลาด
พวกเขามองไม่เห็นเผ่าเหยียนหลิง และไม่ได้ยินเสียงสื่อสารด้วยจิต เขาเห็นเพียงอู๋ไป๋พูดกับอากาศ จากนั้นยังปล่อยการโจมตีที่น่ากลัวอีก
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว กล่าวว่า "คนของเผ่าเหยียนหลิงล้วนเป็นร่างวิญญาณ ตาเปล่าแยกแยะยาก พวกเขาอาศัยพลังจิตพูด นักยุทธ์ทั่วไปมองไม่เห็นพวกเขา และไม่ได้ยินเสียงของพวกเขา"
คนตระกูลหลิวสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน หากเป็นเช่นนี้ คนของเผ่าเหยียนหลิงก็ร้ายกาจเกินไปแล้ว
หลิว มู่ไป๋กล่าวว่า "อู๋ไป๋ แล้วจะสังหารคนเผ่าเหยียนหลิงได้อย่างไร?"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า "ข้ายังคิดหาวิธีดี ๆ ไม่ออกชั่วคราว ให้เวลาข้าหน่อย พวกมันต้องมีจุดอ่อนแน่"
ในตอนนี้เอง หลิวเจียเฉิงพลันส่งเสียงหัวเราะอย่างสุขใจออกมา
ทุกคนหันไปมอง
เห็นหลิวเจียเฉิงมองซีเหมินอวิ๋นอี้ "ลุง ท่านเป็นใครเหรอ?"
ลุง?
ทุกคนอ้าปากค้าง
ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็อึ้งไปเช่นกัน
เห็นหลิวเจียเฉิงเอียงศีรษะ แววตาค่อนข้างเลื่อนลอย แสดงออกเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้ความเลย