ชายกลางคนหน้าผอมแห้งแฝงเสียงหัวเราะเยาะไว้ในลำคออย่างไม่ใยดี
"อู๋ไป๋ ต่อหน้าความแข็งแกร่งที่เด็ดขาด การเสียดาบปากก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
"ฟืด..."
ปีกสีดำสนิทกางออกเบื้องหลังอู๋ไป๋ แผนภาพความเป็นความตายแผ่ขยายไปทั่วพื้นเท้าอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของเขาดำสนิทราวกับหมึก ระดับพลังพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด
อู๋ไป๋มองเสี่ยวกวยแวบหนึ่ง
แล้วร่างหายวับ พุ่งเข้าสังหารอีกฝ่ายทันที
ชายกลางคนหน้าผอมเต็มไปด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม
แต่วินาทีถัดมา ทั้งสองก็หายวับไปจากกลางอากาศ
อีกสามคนที่เหลือต่างตกตะลึง
ขณะนั้นเอง เสี่ยวกวยฉวยโอกาสพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ยกมือขึ้น อัสนีนับหมื่นสายพุ่งกระหน่ำเข้าใส่ม่านพลังกั้น
"บึ้ม..."
ผนังม่านพลังกระเพื่อมสั่นคลอน ปรากฏรอยแตกร้าวเป็นทางยาว แต่ก็ไม่ระเบิดออก
ใบหน้างดงามของเสี่ยวกวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ม่านพลังกั้นนี้ทรงพลังเกินไป เธอทำลายมันไม่ได้
พร้อมกันนั้น เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง พายุซัดสวาบ
อู๋ไป๋ถูกกระเด็นถอยหลังไปเหมือนว่าวขาดสาย
"เจ้าของ!"
เสี่ยวกวยร่างหายวับพุ่งไปรับอู๋ไป๋ไว้
ชุดเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิบนศีรษะอู๋ไป๋จางหายไป แล้วเขาก็ปลดปล่อยเลือดออกมาเป็นหยดใหญ่
ระยะห่างระดับพลังต่างกันมากเกินไป
แม้เขาจะใช้ทั้งชุดเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิ เคล็ดความเป็นความตาย และแม้แต่มิติแห่งความเป็นความตายก็ไร้ประโยชน์
มิติแห่งความเป็นความตายถูกอีกฝ่ายสั่นจนแตกสลายต่อหน้าต่อตา
ส่วนพลังดาบของเขาก็เพียงฉีกเสื้อผ้าของอีกฝ่ายเท่านั้น
บนชุดคลุมยาวของชายกลางคนหน้าผอม มีรอยขาดยาวสิบกว่าเซนติเมตรปรากฏขึ้น
เขาจ้องมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาเยือกเย็นโหดเหี้ยม
"ฝีมือแค่นี้เองเหรอ?"
อู๋ไป๋มองกลับด้วยดวงตาเย็นเยียบ ฝีมือเสียเปรียบกว่า เขาก็ไม่มีอะไรจะพูด
"เจ้าของ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว
เขายื่นมือกดที่สีข้างเอว กดลงอย่างหนักหน่วง เสียงกร๊วกดังขึ้น กระดูกที่หักถูกต่อกันใหม่
อู๋ไป๋ต้องกลั้นเสียงครางจากความเจ็บปวด
ทั้งที่ร่างกายแข็งแกร่งมหึมาบวกกับชุดเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิ การปะทะเมื่อครู่ก็ยังทำให้ซี่โครงหักไปหนึ่งซี่
เจ้าตัวหน้ายาวราวกับลานี่ ระดับพลังแข็งแกร่งสุดๆ แถมยังลงมือโหดเหี้ยมอีกด้วย