ทั้งที่นั่งเงียบกริบไปหมด
ซีเหมินยุนอี้คงเป็นบ้าไปแล้วชัด ๆ มันตั้งใจจะลากทุกคนลงนรกไปด้วยกัน
ไม่มีใครกล้าสงสัยว่าเลือดจักรพรรดิในมือของมันเป็นของปลอม
อู๋ชินถูกคำพูดของซีเหมินยุนอี้ยั่วโมโหจนเกือบคลุ้มคลั่งตาม ตะโกนดังลั่นว่า "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าของในมือแกเป็นเลือดจักรพรรดิจริง"
เห็นอู๋ชินกำลังจะลงมือ ทุกคนตกใจจนหน้าซีดเผือด
"แก่แคระ อย่าแค่พูดปฏิเสธปากเปล่าสิ มีฝีมือเข้ามาฆ่าฉันสิ ถ้าฉันกระพริบตาแม้แต่ครั้งเดียวถือว่าฉันแพ้"
ซีเหมินยุนอี้ทำหน้าเหมือนคลุ้มคลั่ง คอยแหย่ยั่วโมโหไม่หยุด
"ฉันจะเอาชีวิตแก"
อู๋ชินโกรธสุดขีด ร่างสั่นหวั่นไหวกำลังจะลงมือ
"วืด!!!"
ปาเหยาร่างพุ่งวูบ เข้าขวางอู๋ชินไว้อย่างรีบร้อน
อู๋ชินถูกยั่วโมโหจนหมดสติ แยกไม่ออกว่าจริงหรือปลอม แต่ซีเหมินยุนอี้บ้าคลั่งขนาดนี้ เลือดจักรพรรดิในมือมันต้องเป็นของจริงแน่
"อู๋ชิน ใจเย็นก่อน"
อู๋ชินโกรธกรีดกราว "ปาเหย่า ของในมือมันเป็นของปลอม เชื่อฉันสิ"
"แกรู้ได้ยังไงว่าปลอม?"
"เด็กนมแห้งแบบมันชัดว่าแกล้งทำเป็นมีเวทมนตร์"
ปาเหยาขมวดคิ้ว "พี่อู ใจเย็นก่อนนะ ลองคิดดูดี ๆ ...ด้วยระดับฝึกตนแบบมัน แต่กล้ามาเจรจาคนเดียว แปลว่ามันต้องมีอะไรหนุนหลัง ในโลกนี้ไม่มีใครไม่กลัวตาย ดูสีหน้าของมันสิ มันเสียสติไปแล้วชัด ๆ มันตั้งใจจะลากพวกเราไปฝังด้วยกัน"
"พวกเราไม่กลัวตายหรอก แต่คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนบริสุทธิ์ นายก็รู้ดีว่าเลือดจักรพรรดิน่าสะพรึงแค่ไหน พอระเบิดขึ้นมา...ไม่ต้องพูดถึงพวกเรา ทั้งทวีปเทพเผ่านี่จะมีใครรอดอยู่บ้าง?"