"ที่รัก เก็บของหน่อย พรุ่งนี้พาไปเที่ยว"
กลับมาถึง อู๋ไป๋ก็บอกหลินตั้นจวง
หลินตั้นจวงชะงักไปเล็กน้อย แปลกใจถาม "เที่ยว?"
"อืม มีเวลาให้พวกเธอน้อยเกินไป ครั้งนี้สามีพาไปเที่ยวให้สนุกเลย"
"ดีจัง!" หลินตั้นจวงดีใจสุด ๆ
แม้เธอไม่เคยโทษว่าอู๋ไป๋ให้เวลาน้อย เพราะเขาไม่ใช่แค่อู๋ไป๋ของเธอ แต่เป็นอู๋ไป๋ของทั้งโลก โลกนี้ต้องการเขา
แต่ในใจ เธอก็ยังอยากให้อู๋ไป๋อยู่กับเธอมากกว่านี้
อู๋ไป๋ยิ้ม "คราวนี้ไปด้วยกันทุกคน"
หลินตั้นจวงถามอย่างดีใจ "สามี เราไปเที่ยวไหนกัน?"
"ไปเมืองเหมย ดูดอกเหมย"
"เฒ่าอู๋ นายเปิดใจสักที" ซีเหมินอวิ๋นอี้เข้ามาใกล้ ทำหน้าทะเล้น "นายวิ่งวุ่นข้างนอกทุกวัน ทิ้งสาวสวยอย่างนี้ไว้เฝ้าบ้านคนเดียว มนุษย์ที่ไหนเขาทำกัน?"
"ถ้าเป็นฉัน..."
อู๋ไป๋ผลักเขาออกอย่างรังเกียจ "ไม่มีทางเป็นนายหรอก หน้านายขนาดนี้ หมาโสดพันปีชัด ๆ ถูกกำหนดให้แก่ตายคนเดียว"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "…เชี่ย เราเป็นพี่น้องกัน นายพูดจาแบบนี้ใส่ฉัน?"
"ฉันพูดความจริง"
"ไปตายซะ!"
หลินตั้นจวงดีใจเต็มเปี่ยม "สามี เราไปกันเมื่อไหร่?"
"พรุ่งนี้"
"งั้นฉันให้คนเตรียมเครื่องบินนะ"
"อืม!" อู๋ไป๋พยักหน้า
"อู๋ไป๋ ฉันกับไอ้ลูกหมาไปด้วยได้ไหม?" หลินฉิงถามด้วยความหวังเต็มเปี่ยม
อู๋ไป๋พยักหน้า "แน่นอน"
"เยี่ยมไปเลย! ได้ยินว่าเมืองเหมยสาวงามดั่งเมฆ ฉันอยากไปนานแล้ว" หลินฉิงโห่ร้อง