"ถ้าพลังฮุ่นตุ้นน่ะน่ากลัวขนาดนั้น ฉันต้องทำยังไง?"
อู๋ไป๋ถามอย่างแปลกใจ
"ง่ายนิดเดียว เจอมันซะ แล้วฉันจะช่วยเธอหลอมรวมและดูดกลืน"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ แค่ได้ยินว่าฉู่สวินพูดแบบนี้เขาก็วางใจแล้ว
"อ้อ แล้วกระดูกของฉันล่ะ?"
ฉู่สวินชี้ไปยังก้อนหินกระจายที่ลอยอยู่กลางอากาศ "ซ่อนอยู่ท่ามกลางกองหินเหล่านี้ไง"
ญาณแผ่ออกไป
พื้นที่ฮุ่นตุ้นนี้ถูกญาณของอู๋ไป๋กลืนคลุมไว้ทั้งหมดในทันที
ทันใดนั้น ดวงตาของอู๋ไป๋หรี่ลงเล็กน้อย
เขารู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยที่อธิบายไม่ถูก
ไม่ช้าเขาก็ตามสัญชาตญาณนั้นไปจนพบกระดูกสีดำขาวหนึ่งชิ้น
ใบหน้าอู๋ไป๋แจ่มใสขึ้นทันที
นี่คงเป็นกระดูกของเขาจากชาติก่อนแน่ ๆ
กระดูกชิ้นนี้ปะปนอยู่ในกองหินที่แน่นเต็มไปหมด คนทั่วไปหาเจอยากจริง ๆ
"เจอแล้ว!"
อู๋ไป๋พุ่งตัวออกไป
เขาควักกระดูกสีดำขาวชิ้นนั้นออกมาจากกองหิน
เมื่อกำกระดูกไว้แน่น อู๋ไป๋รู้สึกได้ชัดเจนถึงความอบอุ่นผูกพันที่ส่งมาจากกระดูกชิ้นนั้น
อู๋ไป๋พุ่งกลับมา ถามฉู่สวินว่า "ต่อไปฉันต้องทำยังไง?"
ฉู่สวินไม่พูดอะไร โบกมือเบา ๆ โบ้ม! เสียงดังกึกก้อง หม้อใหญ่ขนาดมหึมาปรากฏขึ้น
อู๋ไป๋มองไป
"อันนี้คือหม้อสี่เซียนแท้ ๆ ใช่ไหม?"
ฉู่สวินพยักหน้าเบา ๆ
"เข้าไปเถอะ"
"เข้าไปในหม้อสี่เซียน?"
ฉู่สวินตอบรับแล้วพูดต่อ "ด้วยระดับฝึกตนตอนนี้ของเธอ แม้เจอพลังฮุ่นตุ้นก็ดูดกลืนไม่ได้ เธอเข้าไปในหม้อสี่เซียนเพื่อรวมกระดูก ส่วนฉันจะช่วยหาพลังฮุ่นตุ้นให้"
อู๋ไป๋ดีใจเป็นล้นเป็นเหลือ
เขากระโดดลงไปในหม้อสี่เซียน
"ตอนนี้เธอมีกระดูกแล้ว การรวมกระดูกชาติก่อนคงไม่มีปัญหา... แต่การดูดกลืนพลังฮุ่นตุ้นอาจจะปวดนิดหน่อย ทำใจหน่อยนะ"
อู๋ไป๋มองเขาอย่างสงสัย "นายมั่นใจนะว่าแค่ปวดนิดหน่อย?"
ฉู่สวินพยักหน้าอย่างมั่นใจ
"ปวดนิดหน่อยคือปวดแค่ไหน?"
ฉู่สวินคิดเล็กคิดน้อย "ก็ราว ๆ ยุงตอมน่ะ"
อู๋ไป๋โล่งใจ "งั้นไม่เป็นไร ฉันทำใจได้"