“ฟิ้ว!”
ทิขุยตวัดดาบใหญ่ ฟาดลงบนง้าวอสูรราวกับสายฟ้าสีดำสนิท
เคร้ง! เสียงโลหะปะทะกันดังแสบแก้วหู ประกายไฟกระจายวาบ
ง้าวอสูรถูกฟาดกระเด็นลอยไป
ทิขุยโกรธมาก ผลลัพธ์จึงร้ายแรงตามมา
นางไม่คิดกดง้าวอสูรอีกต่อไป หากแต่จะทำลายมันเสีย นางไล่ตามง้าวอสูรแล้วฟันลงบนด้ามทวนอีกครั้ง
“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันดังไม่หยุด ทิขุยฟันด้ามทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับตีเหล็ก และทุกครั้งก็ฟันลงที่เดิมเป๊ะ
ไม่นาน ง้าวอสูรก็ถูกฟันจนเกิดรอยบากลึก
โม่เหยียนโกรธจนแทบคลั่ง ง้าวอสูรกลับคืนสู่มือไม่ได้ เมื่อเผชิญกับคมดาบสังหารที่ฟันลงมาราวกับม่านบังฟ้า เขาคำรามลั่น มือทั้งสองร่ายอาคม
ฟิ้ว! ไอมารพวยพุ่ง ก่อตัวเป็นกำแพงพลังเบื้องหน้า
คมดาบสังหารนับไม่ถ้วนฟาดลงบนกำแพงพลัง เกิดเสียงระเบิดกึกก้องน่าสะพรึง
“ตูม!”
ในที่สุดกำแพงพลังก็ถูกคมดาบสังหารฟันจนแตกกระจาย
แต่โม่เหยียนหลบหลีกไปแล้ว คมดาบสังหารที่เหลือฟันลงบนอากาศโล่ง
ร่างของโม่เหยียนปรากฏขึ้นห่างออกไปหลายร้อยเมตร
ซีเหมินอวิ๋นอี้และชิงหลวนฉวยโอกาสเปิดฉากโจมตี
ฝ่ามือยักษ์สะท้านฟ้าฟาดลงมาจากเบื้องบน
ชิงหลวนร่ายอาคมด้วยสองมือ บนฟ้าดังก้องเสียงร้องแหลม ทะลวงทองทะลวงหิน
เห็นเพียงเงาวิหคชิงหลวนสยายปีกกว้างนับสิบเมตรโฉบลงมาใส่โม่เหยียน
โม่เหยียนคำรามลั่นไม่หยุด ยกมือฟาดฝ่ามือขึ้นสู่กลางอากาศ ไอมารพลุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์ ม้วนตัวซัดขึ้นเบื้องบน