อู๋ไป๋ตื่นเต้นมาก เขาลงมือเมื่อครู่ ก็เพื่อยืนยันว่าหลินตั้นจวงยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?
ระดับพลังของโม่เหยียนไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก นั่นแสดงว่าเขายังไม่ได้ดูดซับไข่มุกอสูรในร่างของหลินตั้นจวง
นี่ก็หมายความว่าหลินตั้นจวงยังมีชีวิตอยู่
ที่ไอ้หมอนี่พูดอาจเป็นเรื่องจริง หลินตั้นจวงหนีไปแล้ว
แต่หลินตั้นจวงหนีไปได้ยังไง?
ถึงหลินตั้นจวงจะฉลาดมาก แต่พลังฝึกตนต่ำเกินไป เธอฆ่าคนมากมายขนาดนี้แล้วหนีไปได้ยังไง? ถ้าเป็นเรื่องจริง มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
อู๋ไป๋ไม่สนใจแววตาเดือดดาลของโม่เหยียน สายตาของเขาจับจ้องไปที่ศพชุดดำบนพื้น
เขาเดินเข้าไปตรวจสอบ
แค่ชั่วพริบตา เขาก็เข้าใจ
เป็นฝีมือของเสินหรูโกว
แบบนี้ก็อธิบายได้แล้ว หลินตั้นจวงใช้เสินหรูโกวจัดการคนพวกนี้ให้ล้มหมด จากนั้นก็ฆ่าพวกเขาอย่างง่ายดาย
สมกับเป็นผู้หญิงของฉัน สุดยอด!
อู๋ไป๋รู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย
ในเมื่อหลินตั้นจวงหนีไปแล้ว ก็ต้องไม่ปล่อยให้โม่เหยียนมีชีวิตอยู่เด็ดขาด
ถ้าไอ้หมอนี่ยังมีชีวิต หลินตั้นจวงก็จะถูกครอบงำด้วยไอมารอีก และจะไม่มีวันสงบสุข
อีกอย่าง ถ้าครั้งนี้ฆ่าโม่เหยียนไม่ได้ รอให้เขาหลอมรวมพลังทั้งหมดเข้าด้วยกัน ถึงตอนนั้นพลังจะเพิ่มขึ้นมหาศาล จะฆ่าเขาก็ยากแล้ว
“ต้าซา เสี่ยวชิง ฉันจะบุกเป็นตัวหลัก พวกนายสองคนหาโอกาสลงมือ ต้องไม่ปล่อยให้มันรอดไปจากที่นี่”
“เถี่ยฉุย เธอก็หาโอกาสลงมือด้วย”
อู๋ไป๋ส่งกระแสจิตบอกถางฉุยเป็นคนสุดท้าย
“โม่เหยียน แกไม่ควรหาเรื่องฉัน และยิ่งไม่ควรคิดแส่หาผู้หญิงของฉัน”