ไป๋ซู่หลินเดินออกมาจากบ้าน เอ่ยถามตามมารยาทว่า “ใครมาเหรอ”
“พ่อครับ ลุงหม่าเอาหมูมาส่ง ผมจะเอาไปเก็บที่ครัวเดี๋ยวนี้”
“เดี๋ยวก่อน ต้องชั่งดูก่อน ไอ้หม่าแก่อย่ามาแอบยักยอกหมูของฉันนะ”
ไป๋ซู่หลินห่มเสื้อคลุมทหารสีเขียว เดินไปอีกห้องหนึ่งหยิบตาชั่งดิจิตอลมา ชั่งหมูและไส้กรอกทั้งสองอย่าง
“ไอ้หม่าแก่นี่ ขโมยหมูไปจริง ๆ ด้วย ขาดไปสามตำลึง”
อู๋ไป๋ทั้งขำทั้งอึ้ง
ได้ยินไป๋ซู่หลินพูดว่า “ฉันต้องจดไว้ วันหลังจะไปเถ้าแก่หม่าเอาเหล้าสามตำลึงมา ไม่ให้เงินมัน”
จู้ซิ่วจือคัดไส้กรอกไว้ส่วนหนึ่ง เตรียมทำกับข้าว
“พ่อครับ แม่ครับ พวกท่านยุ่งกันก่อนนะ ผมจะไปหาเสี่ยวจวี๋แป๊บนึง”
สองตายายอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเตรียมธูป กระดาษเงิน และเงินกระดาษกองใหญ่ให้อู๋ไป๋
จู้ซิ่วจือหั่นหมูรมควันมาใส่จานเล็กให้อู๋ไป๋ถือไปด้วย บอกว่าไป๋เสี่ยวจวี๋เคยชอบกินนี่ที่สุดเลย
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบา ๆ ในใจเต็มไปด้วยความสำนึกผิด เขารู้ว่าไป๋เสี่ยวจวี๋ชอบกินหมูรมควัน แต่ตอนนั้นเขาทำครอบครัวนี้ย่ำแย่จนข้าวจะไม่มีกินอยู่แล้ว จะมีเงินที่ไหนไปซื้อหมูรมควัน?
ชีวิตคนเรา อย่าได้ทำเรื่องผิดศีลธรรมเด็ดขาด เพราะบางทีฟ้าก็ไม่ให้โอกาสแก้ตัวเลย
“ไปด้วยกันเถอะ!” อู๋ไป๋พูดกับหลินตั้นจวง
หลินตั้นจวงชะงักไป “ฉันไปจะเหมาะเหรอ?”
อู๋ไป๋กำลังจะเอ่ยปาก แต่ไป๋ซู่หลินพูดแทรกขึ้นมาก่อนว่า “ไปเถอะ! เสี่ยวจวี๋เห็นเธอดีกับถังถังขนาดนี้ หล่อนจะยอมรับเธอเอง”
เฒ่าอู๋กับหลินตั้นจวงพาถังถังและเจ้ากลมน้อยออกไป