เย่เลิ่งก็คลายความระแวงลง
ที่แท้ก็เป็นมือหัดคุมทัพครั้งแรก อยากอวดบารมีถึงได้ให้กองทัพเคลื่อนประชิดขนาดนี้
เป็นพวกบ้านนอกไม่ดูตาม้าตาเรือจริง ๆ
เขาว่าแล้ว เชื่อว่าคนโง่แค่ไหนก็คงไม่คิดเอากองทัพสามแสนเจ็ดหมื่นมาชนกับกองทัพหนึ่งล้าน นี่มันหาที่ตายชัด ๆ
เพราะเรื่องเมื่อวานนี้ เย่เลิ่งไม่ชอบหน้าอู๋ไป๋อย่างมาก
เขาจึงคิดจะแกล้งอู๋ไป๋สักหน่อย ขู่ให้กลัวเล่น
"อู๋ไป๋ การเคลื่อนทัพเข้ามาในรัศมีสิบลี้ ถือเป็นข้อห้ามใหญ่ของการศึก เป็นการประกาศสงคราม เจ้ายกทัพเข้ามาใกล้พวกข้าห่างไม่ถึงห้าร้อยเมตร เจ้าว่าจะเอายังไงดีเล่า"
อู๋ไป๋ยกยิ้มที่มุมปาก ยิ้มพลางกล่าว "ข้าเพิ่งคุมทัพครั้งแรก ไม่รู้เรื่องอะไร ท่านบอกข้าเถิด ควรทำอย่างไร"
"เจ้ายกทัพมาใกล้ขนาดนี้ หากข้าไม่ถือสา พวกคนก็จะคิดว่าข้ากลัวเจ้า ต่อไปก็จะหมดความยำเกรง แล้วจะคุมทัพต่อไปได้อย่างไร"
"เห็นแก่ที่เจ้าเป็นคนที่ฝ่าบาทส่งมา ข้าก็จะไม่ลำบากเจ้ามาก เจ้าคุกเข่าคำนับขอโทษข้าในนามส่วนตัว เรื่องนี้ก็ถือว่าจบไป"
เย่เลิ่งมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาสมเพชเย้ยหยัน
อู๋ไป๋เลิกคิ้วกระบี่ขึ้นเล็กน้อย พลางกล่าวเฉยเมย "แล้วหากข้าไม่ขอโทษเล่า"
"ก็ง่ายนิดเดียว หากเจ้าไม่คุกเข่า พวกเราก็คงต้องเปิดฉากรบเท่านั้น"
เย่เลิ่งไม่เชื่อว่าอู๋ไป๋จะกล้าเปิดศึก
ไม่เปิดศึกก็ต้องคุกเข่าให้เขา
พึงรู้ไว้ว่าอู๋ไป๋เป็นตัวแทนของหลินตั้นจวงฮ่องเต้องค์ใหม่ หากอู๋ไป๋คุกเข่า หลินตั้นจวงก็จะสูญเสียพระบารมีอย่างใหญ่หลวง
"ลูกผู้ชายทำผิดต้องยอมรับ คุกเข่าเสียเถิด"