"เอาล่ะ พวกเจ้าสองคนหยุดก่อกวนได้แล้ว!"
อู๋ไป๋ยุติเรื่องวุ่นวายนี้
ซีเหมินอวิ๋นอี้หลบไปด้านหลังอู๋ไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอัดอั้น "อู๋เฒ่า ข้าบริสุทธิ์ใจจริง ๆ"
อาธีน่าใบหน้าหล่อเหลาแฝงรอยเดือดดาล ไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด
อู๋ไป๋มองไปที่นาง "เจ้าก็ใจเย็นลงหน่อย ไอ้เซ่อแม้ปกติจะเลอะเทอะ แต่ข้าเชื่อว่าเรื่องแอบดูเจ้าอาบน้ำนี่มันทำไม่ลง"
อาธีน่าเงียบไม่พูดอะไร โกรธจนหายไม่ลง
อู๋ไป๋กล่าว "เดี๋ยวค่อยให้คนจัดห้องอาบน้ำเพิ่ม พวกเราอยู่ในลานเดียวกัน ห้องน้ำห้องเดียวไม่สะดวกจริง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้มองอาธีน่า "เสี่ยวหย่า เจ้าต้องเชื่อมั่นในคุณธรรมของข้านะ"
อาธีน่าหัวเราะเย็นในใจ "คุณธรรม? เจ้ามันมีที่ไหน?"
"ถ้าเจ้ายังรู้สึกไม่หาย ข้าจะเข้าไปอาบน้ำตอนนี้ เจ้าแสร้งเดินเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ ถือว่าเราตีเสมอกันดีไหม?"
อาธีน่าหน้าดำ
ทุกคน: →_→
คนไร้ยางอายนี่ ให้อาธีน่าฟันตายเสียยังดีกว่า
"เลิกก่อกวนกันได้แล้ว มาคุยเรื่องจริงจัง"
ทุกคนหันมามองอู๋ไป๋
"มั่วเทียนเซี่ยงนำกองทัพนับล้านมาถึงนอกเมืองแล้ว"
ทุกคนตกตะลึง
มู่จิ่วโจวคิ้วขมวดแน่น กล่าวเสียงต่ำ "พาทัพล้านมา เดาว่ามั่วเทียนเซี่ยงคิดจะก่อกบฏกระมัง"
"กบฏยังไม่ถึงขนาดนั้น บัลลังก์ของตั้นจวงก็ชิงมามิใช่หรือ? ยุคนี้ใครกำปั้นใหญ่กว่าก็มีอำนาจ"
อู๋ไป๋กล่าวต่อ "ถ้าเป็นกษัตริย์ได้ ใครเล่าอยากเป็นขุนนาง แม้ซีฮวงจะห่างไกลและแร้นแค้น แต่การได้สวมมงกุฎขึ้นเป็นอ๋อง ก็เป็นเจ้าครองแคว้นเช่นกัน"