“เพื่อนที่เข้าใจเจิ้น?”
ซีเหมินหยุนอี้มองไปทางอู๋ไป๋ “เล่าอู๋ เธอพูดถึงไม่ใช่นายหรือไง”
อู๋ไป๋ยักไหล่ “ใครจะรู้ แต่ฉันก็เริ่มสนใจนางพญาคนนี้ขึ้นเรื่อย ๆ แล้วแหละ”
ซีเหมินหยุนอี้หน้าเหลี่ยมเจ้าเล่ห์ “ฉันรู้ว่านายอยากขึ้นครองเธอแน่ ๆ”
อู๋ไป๋ “……ไปให้พ้น”
ไอ้นี่คิดไม่สะอาดจริง ๆ
ทุกคนคุยกันไปเดินขึ้นยอดเนินไปพร้อมกัน
ไกล ๆ ก็เห็นบ้านไม้หลังหนึ่ง จากภายนอกก็รู้ว่าสร้างใหม่
“ท่านเจ้านาย ผมกลับมาแล้ว”
เสี่ยวเฮยตะโกนลั่นตั้งแต่ยังอยู่ไกล
“กร๊อก” เสียงหนึ่ง ประตูก็เปิดออก
อู๋ไป๋หันไปมองตามเสียง ก็เห็นสตรีนุงในชุดขาว ท่าทางเลื่อนลอยอยู่เหนือโลก เดินออกมาจากบ้านไม้
“คุณหนูหลิน?”
“นายหญิง?”
ซีเหมินหยุนอี้กับเสี่ยวกวยตะโกนขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
อู๋ไป๋เองก็นิ่งไปทั้งหน้า
เขาไม่คิดเลยว่าจะเป็นหลินตั้นจวง?
“เมีย นายมาทำอะไรที่นี่?”
อู๋ไป๋วิ่งเข้าไปด้วยความตื่นเต้น ถามด้วยความตกใจ
หลินตั้นจวงมองอู๋ไป๋ด้วยใบหน้าเย็นชา เอ่ยเรียบนิ่งว่า “นายจำผิดคนแล้ว”
อู๋ไป๋ “……”
“เมีย นาย……”
“ฉันพูดอีกครั้ง นายจำผิดคนแล้ว”
อู๋ไป๋มึนตึ้บไปทั้งหน้า
ซีเหมินหยุนอี้เดินเข้ามา จ้องสตรีนั้นดูอยู่ครึ่งค่อน แล้วกระซิบบอกอู๋ไป๋
“เล่าอู๋ ดูเหมือนจะไม่ใช่นางสาวหลินจริง ๆ นะ”
“นายดูยังไง?”
“ก็เห็น ๆ อยู่ ถ้าเป็นนางสาวหลิน จะใจร้ายกับพวกเราแบบนี้ได้ไง เธอเห็นหน้านายทีไร ยังจะซบอกนายด้วยความดีใจไม่ทันไหร่”
อู๋ไป๋สำรวจสตรีตรงหน้า คน ๆ นี้หน้าตาเหมือนหลินตั้นจวงเป๊ะ แม้แต่บุรุษและสีหน้ายังเหมือน
“นายเป็นใคร?”
“เสียเยว่”
“แล้วนายรู้จักฉันไหม?”
“ตี้จุนในอดีต อู๋ไป๋”
“นางพญาในอดีตจากไปแล้วช้านาน นายไม่มีทางเป็นเสียเยว่ได้หรอก”
สตรีมองอู๋ไป๋ เอ่ยไร้อารมณ์ว่า
“ฉันไม่ใช่เสียเยว่ตัวจริงหรอก ฉันเป็นเพียงหนึ่งอวตารที่แข็งแกร่งที่สุดของนาง”
อู๋ไป๋มึนตึ้บไปทั้งหน้า
ซีเหมินหยุนอี้บ่นพึมพำ “งั้นเหรอ แปลว่าเล่าอู๋ก็ยังเป็นผัวเธออยู่ดีนี่นา”
“แม้ฉันจะเป็นเพียงอวตาร แต่ฉันก็เป็นปัจเจกอิสระ”
อู๋ไป๋ผิดหวังนิดหน่อย นึกว่าจะได้เจอหลินตั้นจวงซะแล้ว
“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะมาหานาย?”