เซี่ยวไกวหน้างามเปี่ยมด้วยพิฆาต พุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้งคงราวกับสายฟ้า
พลาดโอกาสฆ่าชิงหลวนไป ชั้งคงจึงโกรธกรีดกร้อยไม่หยุด
"เสี่ยวกวย พลังฝึกของพวกแกอยู่ในระดับใกล้เคียงกัน แกนึกว่าตัวเองมีฝีมือจะฆ่าฉันได้จริงหรือ?"
เซี่ยวไกวไม่เอ่ยปากสักคำ
ยื่นนิ้วชี้ออกไป ชี้ลอยๆ หนึ่งจุด
"บึม..."
สายฟ้านับหมื่นนับล้านพุ่งเข้าถล่มชั้งคงทันที
ชั้งคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เปล่งแสงดำคล้ายคลื่นทะเลออกจากร่าง กวาดพุ่งออกมา
พายุซัดสวนกัน
ความว่างเปล่ากังวานระเบิด
สองคนต่อสู้กันแบบแพ้ชนะไม่แพ้ชนะ
อู๋ไป๋ลอยขึ้นกลางอากาศ แผนภาพความเป็นความตายกางออกจากใต้เท้าในทันที
ดวงตาทั้งคู่ของเขากลับกลายเป็นสนิทดำสนิท
ลูกศรความเป็นความตายปรากฏในมือ
"ซิว..."
ลูกศรยาวหลายเมตรพุ่งตรงไปที่ชั้งคง
ชั้งคงฮึดหนึ่งครั้ง ชี้ลอยๆ หนึ่งจุด ก็บดขยี้ลูกศรนั้นจนแตกกระจาย
เซี่ยวไกวฉวยจังหวะนั้นลงมือ พลังสายฟ้าราวกับภูเขาถล่ม
ชั้งคงถูกอู๋ไป๋กวนสมาธิ การตอบสนองช้าไปหนึ่งจังหวะ ถูกแรงระเบิดส่งกระเด็นถอยหลังไป
"อู๋ไป๋ แกต้องตาย!"
ชั้งคงคำรามลั่น
"แกน่ะที่เป็นกบฏ น่ารำคาญชะมัด คนที่ต้องตายคือแก!"
หมุดหน้า ตั้งศร
"ซิว..."
ลูกศรยาวหลายเมตรแลบผ่านอากาศแล้วหายไปในชั่วพริบตา
ชั้งคงยกมือปล่อยรังสีดำหนึ่งสาย บดลูกศรจนระเบิดกระจายโดยตรง
เซี่ยวไกวฉวยโอกาสพุ่งเข้าสังหารเร็วดั่งสายฟ้า
ทั้งสองรบกันอีกครั้งจนเข้าเป็นก้อนเดียว
"ซิว..."
"ซิว..."
"ซิว..."
ลูกศรสามดอกเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม พุ่งตรงเข้าชั้งคง
ชั้งคงกับเซี่ยวไกวปะทะกันด้วยฝ่ามือเต็มแรง ทั้งคู่ต่างถูกแรงของอีกฝ่ายส่งกระเด็นถอยหลังไป
ชั้งคงมองอู๋ไป๋อย่างเย็นชา จากนั้นรวบรวมพลังเป็นรอยฝ่ามือสีดำ ฟาดลงหนึ่งครั้งก็บดลูกศรทั้งสามจนระเบิดกระจาย
"นับว่าพวกแกโชคดี"
ชั้งคงประเมินสถานการณ์ รู้ว่าวันนี้ไม่มีทางได้เปรียบ จึงตัดสินใจจะหลบไปก่อน
แต่เซี่ยวไกวไม่ได้ตั้งใจปล่อยเธอไป
"เสี่ยวกวย กลับมา!"
อู๋ไป๋ตะโกนเรียก
เขาก็เห็นออกเหมือนกัน เขาทำได้แค่ก่อกวนชั้งคงได้เพียงเล็กน้อย ส่วนเซี่ยวไกวก็ฆ่าชั้งคงไม่ได้
"อู๋ไป๋ ครั้งหน้าเจอกัน ฉันจะตัดหัวแกมาเป็นแน่"