ผ่านไปสองวันเต็ม ๆ
เฉินยวนและฉางผิงพาคนแทบจะพลิกหออสูรทมิฬหงายท้องหมดแล้ว คนที่สนิทกับลู่หยวนซานถูกฆ่าจนเกลี้ยง แต่ก็ยังหาตัวลู่หยวนซานไม่เจอ
ตูม!
หกจอมมารทั้งตำหนักสั่นสะเทือน พื้นแตกกระจาย ฝุ่นดินร่วงกราว
เฉินยวนและฉางผิงกระอักเลือดออกมาคำโตพร้อมกัน กระเด็นถอยหลังไป
"ไอ้พวกไร้ประโยชน์ พวกแกมันพวกขยะ"
เฮ่ออวิ๋นอี้เหมือนสิงโตคลั่ง เสียงดังราวฟ้าผ่า ตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาลไร้พลัง
เฉินยวนและฉางผิงทนเจ็บคลานกลับมาคุกเข่า ตัวสั่นงันงก
"คนเป็น ๆ ตั้งสองวัน หาเงายังไม่เจอ หรือว่างอกปีกบินหนีไปแล้ว?"
เมื่อเผชิญหน้ากับเฮ่ออวิ๋นอี้ที่เดือดดาล เฉินยวนและฉางผิงกลัวจนเลือดแทบแข็ง
"ผู้น้อยไร้ความสามารถ ขอเจ้าตำหนักลงโทษ"
เฮ่ออวิ๋นอี้คำราม "ไอ้พวกไร้ประโยชน์ ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด แกสองคนไสหัวไปขุดหลุมฝังตัวเองซะ อย่าให้มือข้าต้องแปดเปื้อน"
"เจ้าตำหนักไว้ชีวิตด้วย เจ้าตำหนักไว้ชีวิตด้วย..."
"ขอเจ้าตำหนักให้โอกาสผู้น้อยอีกครั้งเถิด"
ทั้งคู่กลัวปัสสาวะเล็ด อ้อนวอนอย่างน่าสมเพช
เฮ่ออวิ๋นอี้โกรธจนลูกตาขยับ บิดเบี้ยว
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางฆ่าเฉินยวนและฉางผิงจริง ๆ หรอก ถ้าฆ่าทิ้ง คนที่เขาใช้สอยได้ก็ยิ่งน้อยลงไปอีก
ถึงจะโมโห แต่เฮ่ออวิ๋นอี้ก็ไม่ได้สติหลุดไปเสียหมด เขาข่มความโกรธไว้ แล้วพูดว่า:
"เตรียมตัว พรุ่งนี้เช้าถอนกำลัง!"
เฉินยวนและฉางผิงอึ้งไป
"เจ้าตำหนัก ไม่ตามหาลู่หยวนซานต่อแล้วหรือ?"