พอเห็นหม้อไฟ ตาทุกคนลุกวาวขึ้นมาทันที เหมือนหมาป่าหิวโซ
"พี่ ๆ ทุกคน ทานอะไรก่อนเถอะ จะตบผมก็ต้องอิ่มท้องกันก่อน"
ชายชราทั้งสิบพุ่งเข้ามา แล้วเริ่มกินอย่างเมืองไม่เคยกิน ทำเสียงอึกทึกทั้งโต๊ะ
ซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเหลือปาก "โห ผมหลงเข้าคอกหมูหรือเปล่าเนี่ย"
อู๋ไป๋: "……เบา ๆ หน่อยสิ คนพวกนี้คัลต์ต่ำสุดก็ต้าหลัวจินเซียนแล้ว ตบแกเหมือนตบลูกชายตัวเองเลย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หดคอ
เสี่ยวชิงชำเลืองมองเขา "มีปากเก่งขนาดนี้ แต่สมองเป็นสมองหมาจริง ๆ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้: "……ไปตาย!"
อู๋ไป๋วิ่งหน้าวิ่งหลังรับใช้ชายชราทั้งหวังเพียงให้ตบตัวเองทีหลังด้วยมือเบา ๆ
ชายชราพวกนี้หิวจริง ๆ
ต่างคนต่างกินจนท้องกลมป้อม ทำเสียงเรอ ไม่กินลงอีกแล้วจึงหยุด
"พี่ ๆ ทุกคน อร่อยใช่ไหมครับ จะให้เพิ่มอีกไหม?"
เสวียนกวนเบิกตามองอู๋ไป๋ "เด็กน้อย อย่าคิดว่าเลี้ยงพวกเราจนอิ่มแล้วจะไม่ตบแกนะ"
"ผมผิดเอง ไม่กล้าขอให้พี่เห็นใจ ขอแค่ตบเบา ๆ หน่อยพอ"
"ได้ ไม่มีปัญหา ฉันจะตบเบา ๆ แน่นอน"
เสวียนกวนคลึงมือคลึงเท้า
อู๋ไป๋หัวเราะเสียงแห้ง แล้วมองไปด้านหลังเขา "ทำไมมาอยู่แถวนี้ล่ะ?"
เสวียนกวนหันหลังกลับโดยสัญชาตญาณ ข้างหลังไหนมีใคร?
เขาก็รู้ทันทีว่าโดนหลอก
จริง ๆ ด้วย พอหันกลับมาอู๋ไป๋หนีไปไกลแล้ว
"เด็กบ้านี่ มันกลืนแกล้งกินจริง ๆ เลย"
"ตามไป ตามไปตบมัน!"
ชายชราทั้งหมวยเริ่มไล่ล่าอู๋ไป๋
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้ยิ้มเจื่อนด้วยความสมใจ