“อู๋ไป๋ คิดจะหาความตายสินะ ช่วยเอง”
ปรมาจารย์ไฟใต้พิภพอดใจรอจะฆ่าอู๋ไป๋มานานแล้ว กลั้นเจ็บมือที่ขาด สายฟ้าแลบพุ่งเข้าหาอู๋ไป๋
ยกฝ่ามือฟาดลง!
แรงลมฝ่ามือสุดสะพรึงราวคลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่อู๋ไป๋
แผนภาพความเป็นความตายค่อย ๆ แผ่กระจายใต้เท้าอู๋ไป๋ เส้นดำบนผิวเนื้อวาบแวบไม่หยุด
สู้ด้วยขั้นจักรพรรดิมนุษย์ชั้นล่างปะทะขั้นกึ่งจักรพรรดิมาร ไม่มีสิทธิ์ประมาทแม้เสี้ยวเดียว
“พวกนายระวังตัวด้วย!”
อู๋ไป๋เตือนมู่จิ่วโจวและคนอื่น ๆ
จากนั้น กลายเป็นลำแสงพุ่งออกไป กระบี่เดียวฟันออก
ฉัวะ!
กระบี่เดียวหั่นสายน้ำ
แรงลมฝ่ามือที่ถาโถมราวคลื่นยักษ์ ถูกอู๋ไป๋ฟันด้วยกระบี่เดียวผ่าออก
แรงลมฝ่ามือไหลทะลักไปสองทาง
เสียงระเบิดสองครั้ง ฝุ่นคละคลุ้งตลบไปทั่ว
กำแพงโถงใหญ่ถูกแรงลมฝ่ามือทำลายตรง ๆ เพดานโถงทรุดตัวลง
“พี่อู๋ ระวังข้างหลัง!”
อู๋ไป๋รู้ตัวมานานแล้ว ฟันกระบี่ปัดกว้าง
เปรี้ยง!
เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวาน พร้อมประกายไฟกระเด็น
กระบี่หักเล่มหนึ่งถูกแรงปะทะสะเทือนเบี่ยงออกไป
อู๋ไป๋สวนกลับหนึ่งกระบี่ทันที
กระบี่หม่อวินเหินเฉียดไปทางข้างอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า
ตูม!
พื้นดินระเบิดแตก ถูกพลังกระบี่เฉือนเป็นร่องลึกสิบกว่าเมตร
โม่เวิ่นเจี้ยนถือกระบี่หักเล่มหนึ่ง ทั้งเล่มดำสนิท รอยหักไม่เรียบ ราวกับถูกกาลเวลากัดกร่อนจนเป็นเช่นนี้
แต่อู๋ไป๋สัมผัสได้ว่ากระบี่เล่มนี้ไม่ธรรมดา
ปรมาจารย์ไฟใต้พิภพรวดเร็วดั่งสายฟ้าพุ่งเข้ามา กำปั้นขนาดชามใหญ่ทุบใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยกกระบี่ขวางรับ