ซีเหมินอวิ่นอี้เป็นคนเสียงดังแต่กำเนิด
พอตะโกนออกมาอย่างนี้ ไม่ใช่แค่คนที่ผ่านไปผ่านมาได้ยิน หน่วยลาดตระเวนหัวสัตว์ร่างคนพวกนั้นก็ได้ยินเช่นกัน
พวกเขามองมาทางนี้ด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
คนรอบข้างมองซีเหมินอวิ่นอี้ด้วยความมึนงงและเสียดาย
จากนั้นก็เหมือนเจอของสกปรก พากันหลบเลี่ยง
หน่วยลาดตระเวนหัวสัตว์ร่างคน หัวหน้าคือเจ้าตัวที่มีหัวเป็นเสือดาว นำพาคนเดินมาทางอู๋ไป๋
ซีเหมินอวิ่นอี้นิ่งงันไปสามวินาที ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า "อู๋เฒ่า ดูเหมือนฉันจะหาเรื่องเข้าแล้วนะ"
"มั่นใจหน่อยสิ ตัดคำว่า 'ดูเหมือน' ออกไปได้เลย" อู๋ไป๋พูดอย่างหัวเสีย
สัตว์ประหลาดร่างคนหัวเสือดาวชี้หอกดำในมือไปที่ซีเหมินอวิ่นอี้ แล้วตะคอกว่า "เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ"
"ฉันบอกว่าแกหล่อสุด ๆ เลย หล่อแบบไม่มีใครเทียบ ว่าแต่แกเกิดมาได้ยังไงเนี่ย แม้แต่นิทานหลอนยังไม่กล้าบันทึกไว้เลย"
อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ: "..."
สัตว์ประหลาดร่างคนหัวเสือดาวฉายแววดุร้ายในดวงตา ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่านิทานหลอนคืออะไร แต่ในเมืองหลีหัว ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดถึงพวกเขาอย่างโจ่งแจ้ง
หอกในมือชี้ไปที่ซีเหมินอวิ่นอี้ "แก คุกเข่าลง"
ซีเหมินอวิ่นอี้หน้าดำคร่ำเครียด "แกว่าอะไรนะ ให้ฉันคุกเข่าเนี่ยนะ หัวหมูหรือไง"
สิ้นเสียงก็คว้าปลายหอก เหวี่ยงทีเดียวจนอีกฝ่ายลอยกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร
คนรอบข้างตะลึงสุดขีด
"ฉับๆๆ!"
วินาทีต่อมา สัตว์ประหลาดหัวสัตว์ร่างคนที่เหลือก็ชี้หอกดำในมือไปที่ซีเหมินอวิ่นอี้ ราวกับเจอศัตรูร้ายแรง