รอไปสักครู่ กู่เทียนฉีไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแต่อย่างใด
ดูท่ายาแก้พิษที่ได้มาจะถอนพิษในตัวพวกเขาไม่ได้
อู๋ไป๋เดินออกมาข้างนอก
ผู้ตรวจการกลางวันโดนอู๋ไป๋ตีจนเกือบตาย แล้วก็โดนฟันขาดแขนขาดขาไปแล้ว ตอนนี้ชีวิตกำลังจะดับสูญ
อู๋ไป๋เดินมายืนตรงหน้า "ยาแก้พิษล่ะ?"
ผู้ตรวจการกลางวันรู้ว่าตัวเองรอดไม่ได้อยู่แล้ว
เขาจ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชาเต็มไปด้วยพิษภัย "ไม่มียาแก้พิษหรอก คู่หูของนายต้องเป็นเครื่องเซ่นให้ฉันไปด้วย"
"ดูท่านายจะตัดสินใจทิ้งขันทิ้งไหไปพร้อมกันแล้วสินะ"
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะเสียงเย็น ๆ แล้วโน้มตัวลงคว้าแขนที่ขาดหล่นอยู่บนพื้น ถอดแหวนมิติบนนั้นออกมา
เขาบังคับลบรอยสลักบนนั้นออก แล้วเปิดแหวนมิติ
เมื่อตรวจสอบดู ก็อดตกใจไม่ได้ ข้างในแหวนมิติบรรจุทรัพยากรไว้มหาศาล
หินวิญญาณนานาชนิดกองแน่นจนเต็มเปี่ยม
ไม่แปลกใจเลยที่ไอ้หลานนี่มือใหญ่ขนาดยกสายแร่หินวิญญาณมาให้ฟรี ๆ แท้ที่จริงมันฉ้อโกงเก็บกินมาจนพอใจตั้งแต่ก่อนแล้ว
ทันใดนั้นทั้งสองคนก็หายวับไปจากที่เดิม
อู๋ไป๋ดูดผู้ตรวจการกลางวันเข้าไปเก็บในแหวนมิติของตัวเอง
กลางวันแสก ๆ กลางที่มืดมิด
อู๋ไป๋พูดเสียงไร้ความรู้สึก "ฉันให้นายตาย นายถึงจะตายได้ ฉันไม่พยักหน้า นายจะตายก็ยาก"
ว่าแล้วฝนหยดสีขาวนวลก็เริ่มตกลงมาจากอากาศ
ผู้ตรวจการกลางวันตกตะลึงเมื่อพบว่าหยดฝนเหล่านี้ตกถึงตัวแล้ว พลังชีวิตที่กำลังรั่วไหลของเขากลับคืนฟื้นขึ้นมา
อู๋ไป๋หยิบขวดแก้วเล็กใหญ่กองหนึ่งออกมาจากแหวนมิติของมัน
"ขวดไหนเป็นยาแก้พิษ?"