อู๋ไป๋กลับมาถึงห้อง เปิดขวดแก้วสีดำในมือ แล้วเงยขึ้นสูดดมใต้จมูก
"โอ๊ก…!"
กลิ่นคาวปล่าเหม็นสุดๆ
กลิ่นนี้ไปกันใหญ่ อู๋ไป๋แทบจะอ้วกออกมา
เขาย่อมไม่ป้อนยานี้ให้เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้ทันทีแน่นอน
อู๋ไป๋เดินไปหา แงะปากกู่เทียนฉีออก แล้วหยดยาแก้พิษลงไปสักไม่กี่หยด
ราวหนึ่งนาทีต่อมา กู่เทียนฉีตัวสั่นกระตุกเหมือนสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย หน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น มองซ้ายมองขวาอย่างตื่นตระหนก
เมื่อเห็นอู๋ไป๋ก็อดตะงึกไม่ได้
แล้วเขาก็พบว่าตัวเองกับเสี่ยวชิงและคนอื่นๆ ล้วนถูกมัดติดเสาไว้
"ท่านประมุขนคร!"
อู๋ไป๋ขยิบตา "นายนี่มันฉลาดสุดๆ เลยนะ"
กู่เทียนฉีอับอายจนใบหน้าแก่ๆ แดงซีด
เขาถูกอู๋ไป๋ช่วยไว้ แปลว่าอู๋ไป๋ต้องรู้แน่ว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือประมุขนคร
อู๋ไป๋แงะปากเถิงจื่อหางต่อ หยดยาแก้พิษลงปาก
เถิงจื่อหางก็ฟื้นคืนสติ หน้างงเต๊อ
"อู๋ไป๋ ประมุขนครวางยาพวกเรา"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า อีกหนึ่งคนฉลาดสุดๆ
ไม่เถียงกับเถิงจื่อหาง ก็นั่งรอเงียบๆ
ผ่านไปสิบกว่านาที
"สองคนนั้นรู้สึกยังไงบ้าง?"
กู่เทียนฉีบอกว่า "ดีมาก ไม่มีปัญหา"
เถิงจื่อหางพยักหน้า บอกว่าตัวเองสบายดี
อู๋ไป๋จึงใจวาง ป้อนยาแก้พิษให้เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้
ทั้งสองฟื้นคืนสติอย่างรวดเร็ว
"อู๋เฒ่า ประมุขนครนี่มีปัญหา พวกเราโดนหลอกใช้"
อู๋ไป๋: "……"
เสี่ยวชิงขวับตาใส่ "เอาสมองมาใส่บ้างเถอะ พวกเรารอดมาได้ แปลว่าประมุขนครตกไปอยู่ในมืออู๋ไป๋แล้ว"