อู๋เทียนหยาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ใจเต้นระรัวถึงขีดสุด
เขารู้ดีว่า ทุกครั้งที่อู๋ไป๋เจอคนจากหมู่บ้านเกิดใหม่ ไม่เคยไว้ชีวิตใครเลย
ดูเหมือนอู๋ไป๋จะเกลียดชังคนจากหมู่บ้านเกิดใหม่มาก เรื่องนี้เขาเองก็ไม่เคยเข้าใจ
บางที ในมุมมองของคนหมู่บ้านเกิดใหม่ พวกเขาต้องการกลับไปยังแดนเซียน กลับสู่ดาวบ้านเกิดของตน ไม่ได้ผิดเลยแม้แต่น้อย คนที่ผิดคืออู๋ไป๋
แนวคิดไม่ตรงกัน ก็ย่อมมีความขัดแย้ง
อู๋ไป๋เกลียดไอ้สัตว์พวกนี้ที่หมู่บ้านเกิดใหม่มากจริง ๆ
เป็นคนดี ๆ ไม่ยอมเป็น ดันไปเป็นหมาของคนอื่น ไอ้พวกเส้นเอ็นขาดแบบนี้ไม่ฆ่าทิ้งก็เสียข้าวสาร
เดิมทีต่างคนต่างอยู่ ใช้ชีวิตกันไป ไม่ดีหรือไง? พวกสวะหมู่บ้านเกิดใหม่พวกนี้ ดันไปทำลายผนึกทั่วทุกที่
ตอนนี้ บนโลกอสูรร้ายสารพัดรูปแบบปรากฏตัวหมดแล้ว ก็เพราะฝีมือของพวกเส้นเอ็นขาดพวกนี้
อู๋ไป๋รังเกียจคนหมู่บ้านเกิดใหม่ถึงขีดสุด
“ฟิ้ว!”
อู๋ไป๋ถือไม้เท้าดำ ร่างกายเคลื่อนไหวแล้วหายวับไป
อู๋เทียนหยาสีหน้าตื่นตระหนก สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารมหาศาลที่ซัดเข้ามา ตกใจแทบวิญญาณหลุดออกจากร่าง
“ผู้อาวุโสช่วยข้าด้วย!”
เขารู้ดีว่า ถ้ากู่หยุนไห่กับหม่าจิ่วหลิงไม่ลงมือ เขาต้องตายแน่นอน
เขาใช้เวลาทั้งชีวิต ในที่สุดก็ได้พบญาติจากแดนเซียน ชีวิตดี ๆ กำลังจะมาถึงแล้ว เขาไม่อยากตาย
“ข้าจะฆ่าแก ใครก็ช่วยไม่ได้”
บนไม้เท้าดำ แสงกระบี่พวยพุ่ง ฟาดลงมาตรงหน้าอู๋เทียนหยาอย่างแรง
อู๋เทียนหยาร้องลั่น อดทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงจากบาดแผลบนร่าง ถอยหลังเร็วราวสายฟ้า